Οπωσδήποτε Παράθυρο

Real Virtuality

2012-01-24T13:54:00.002+02:00

Απόγευμα Κυριακής κι έχω στη φύλαξή μου τέσσερα πιτσιρίκια. Σε φάση ηρεμίας που τα μεγαλύτερα είναι απασχολημένα με τα μαθήματά τους, στέκομαι και παρατηρώ τον εξάχρονο Οδυσσέα που τον έχει απορροφήσει ένα pc game. Έχει το δεξί του χέρι στο γύψο - το έσπασε ανήμερα των γενεθλίων του - και παλεύει με το αριστερό μόνο, να φέρει βόλτα τα πλήκτρα τα απαραίτητα για τις κινήσεις του παιχνιδιού. Η δυσκολία του εγχειρήματος φανερώνεται από τα επιφωνήματα απογοήτευσης του μικρού. Η αποφασιστικότητά του να κερδίσει, εκδηλώνεται αντίστοιχα από κραυγές θριάμβου κάθε φορά που περνάει μια "πίστα" και ανεβαίνει σε "επίπεδο".

Πλησιάζω και προσπαθώ να μπω στο πνεύμα της μικρής του εικονικής περιπέτειας. Το story γνωστό: ο χαριτωμένος καλός ήρωας που ακολουθεί τη διαδρομή προς το τέλος (και τη νίκη), προσπαθώντας στο πέρασμά του να συγκεντρώσει όσα περισσότερα εφόδια γίνεται αποφεύγοντας συγχρόνως διάφορους τερατόμορφους κακούς που του στήνουν παγίδες. Με παραξενεύει η τακτική του παιδιού. Προχωρά πάντα προς τα μπρος, μαζεύει ό,τι προλάβει απ' όσα βρεθούν στο διάβα του και αν κάτι ξεφύγει, ποτέ μα ποτέ δε γυρίζει πίσω για να το πάρει όσο σημαντικό κι αν είναι για το παρακάτω της πορείας του. Τον ρωτάω σχετικά και η απάντηση έρχεται σαφής και χωρίς περιθώρια διαπραγμάτευσης: "δεν προλαβαίνω! ο χρόνος τρέχει!" και μου δείχνει το χρονόμετρο. Μάλιστα.

Συνεχίζω να στέκομαι πίσω του κι εκείνος, θέλοντας να επωφεληθεί της μάλλον ενοχλητικής παρουσίας μου, ζητά τη βοήθειά μου και με ορίζει δεξί του χέρι στην θέση εκείνου που είναι στο γύψο. "Θα πατάς το spacebar κάθε φορά που θα σου λέω «πήδα»!" μου λέει και σκύβω κι εγώ στο καθήκον της ώθησης με όσο ζήλο του αναλογεί, δηλαδή ελάχιστο. Ο μικρός συνεχίζει την ξέφρενη διαδρομή του με τον χρόνο να τον κυνηγά. Δε σταματάει πουθενά. Δεν υπολογίζει ούτε τις παγίδες. Πάει και πέφτει με τα μούτρα πάνω στα τερατάκια που παραφυλάνε και που τον κάνουν τόπι στο ξύλο. Καμία ενόχληση, τις τρώμε και πάμε παρακάτω. "Γιατί αγάπη μου δεν αλλάζεις δρόμο για να τους αποφύγεις;" ρωτάω αφελώς. "Γιατί χάνω χρόνο! Κι άλλωστε, έχω πολλή «ζωή» ακόμα. Δες!" και ο μικροσκοπικός του δείκτης οδηγεί το βλέμμα μου σε μια κοντόγεμη "μπάρα" που ορίζει το σύνολο των "ζωών" του στο παιχνίδι. Α χα!

Σύντομα δηλώνω κουρασμένη και αποτραβιέμαι στον καναπέ και στις σκέψεις μου. Κάνω τη σύνδεση της εικονικής με την πραγματική περιπέτεια της ζωής που ο μικρούλης Οδυσσέας ακόμα δεν έχει γνωρίσει. Φέρνω τον εαυτό μου στη θέση του ήρωα και βήμα βήμα αναπαριστώ τη διαδρομή μου σε μια "πίστα" που αισίως κρατά σχεδόν σαράντα χρόνια τώρα. Η τακτική μου, άλλη. Με πισωγυρίσματα άφθονα στη σκέψη πως κάτι έμεινε πίσω που δεν πρέπει να πάει χαμένο. Με καθυστερήσεις επί καθυστερήσεων, με χρόνο δοσμένο σε "μάχες" αμφίβολης αναγκαιότητας. Με αναμονές σε ασφαλείς προθαλάμους, μέχρι να περάσει ο κίνδυνος και να ορίσουν οι συνθήκες το σωστό "timing". Με συγκρούσεις που απέφυγα με το φόβο της νίκης περισσότερο παρά της ήττας. Με την πεποίθηση πάντα πως χρόνος υπάρχει. Μέχρι να κοιτάξεις τη "μπάρα" και να δεις πως αυτός που απομένει, δε φτάνει για να καλύψει όσα αμέλησες ή φοβήθηκες. Αλλά κι αν ακόμα φτάνει, το "timing" δεν είναι πια το κατάλληλο.

Δε με μελαγχολούν αυτές οι σκέψεις διόλου. Είναι νωρίς ακόμα για γενικούς απολογισμούς. Προς το παρόν, ασφαλίζομαι στη σκέψη του ποιητή πως "ό,τι πέρασε, πέρασε σωστά". Δεν τη δανείζομαι για να κρυφτώ, να δικαιολογηθώ ή να υπεκφύγω. Την κρατώ ως το δικό μου λάφυρο από κάθε χαμένο μου αγώνα και την κάνω όπλο για το παραπέρα, μέχρι να φτάσω στο τέλος κι εγώ της "πίστας".

Τους συλλογισμούς μου διακόπτουν απότομα οι φωνές του πιτσιρίκου που χοροπηδάει με κίνδυνο να σπάσει και τ' άλλο του χέρι φωνάζοντας "νίκησα! νίκησα!" ενώ μου δείχνει την οθόνη όπου ένα τεράστιο πολύχρωμο "YOU ARE A WINNER!" αναβοσβήνει.

Enya - Only time

Ηλιότροπο

2012-01-08T10:18:00.003+02:00

Σήμερα βρέχει παγωμένες καρφίτσες. Έχω αφήσει το δέρμα μου απλωμένο στα κάγκελα του μπαλκονιού και παρακολουθώ τα δελτία καιρού. Περιμένω. Στο πρώτο άκουσμα της λέξης "ήλιος" θα το ξαναφορέσω έτσι, διάτρητο, και θα βγω στους δρόμους.

Και θ' αφήσω το φως να περάσει μέσα μου.

Loss of Love (Theme from "Sunflower" movie, Henry Mancini)

Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μία Pentax

2012-01-02T14:56:00.002+02:00

Ήθελα το πρώτο post-it στο Παράθυρο του 2012 να είναι εύθυμο. Όσο κι αν προσπάθησα, δε βρήκα κάπου να πιαστώ για να ευθυμήσω. Ανέτρεξα λοιπόν κι εγώ στο παρελθόν. Μέσα από ξεχασμένα αρχεία ανέσυρα μια στιχοπλοκία μου, γέννημα μιας νυχτερινής κουβέντας μ' ένα φίλο. Μια αστεία παρεξήγηση που απέκτησε μέτρο, ρυθμό και όνομα κι έμεινε στην ιστορία σαν ντοκουμέντο που αποδεικνύει την αξία της στιγμής και την (όποια) έμπνευση πηγάζει από τα πιο απλά πράγματα.

Στον Χρήστο λοιπόν και στις μεταξύ μας απίθανες κουβέντες.

Μπρος στην οθόνη κάθομαι και ποίημα διαβάζω
μα είν' ο στίχος δύσκολος κι άκρη καμιά δε βγάζω.
Κι εκεί καθώς βλαστήμαγα που μου 'βγαλε την πίστη
μήνυμα λέει το msn έχεις από 'να χρήστη.
Κοιτώ και βλέπω "Ανόσιος". Α, λέω, ο Χρηστάκης!
(φίλος - με κάνει και γελώ σαν την τρελή πλειστάκις).
Έλαμψε το δωμάτιο, χαρά μεγάλη πήρα
στάσου, του λέω, να πεταχτώ να φέρω καμιά μπύρα.
Όχι! φωνάζει, μην κουνάς κι εκεί που είσαι μείνε!
τώρα που σε χρειάζομαι παρηγοριά μου γίνε!
Γέλασα και σηκώθηκα, για χωρατό το πήρα
πάω στο ψυγείο και γυρνώ παρέα με τη μπύρα.
Στρώνομαι, ανοίγω, τί να δω! το Χρήστο να λυσσάει
"τι έπαθα ο άμοιρος, η σκρόφα θα με φάει!"
Καθότι αυτοδίδακτη μα τέλεια ψυχολόγος
το πιάνω ευθύς το νόημα: γυναίκα είν' ο λόγος!
Έλα βρε φίλε, σώπασε, μην είν' η τελευταία;
Γυναίκα θέλεις; θα σου βρω! πιο φίνα, πιο ωραία!
Άλλη δε θέλω! Μόνο αυτή! που μ' έχει παλαβώσει!
Άλλος κανείς για δαύτηνε έτσι δεν έχει νοιώσει!
Κι είναι ψηλά, πολύ ψηλά κι ο δόλιος δεν τη φτάνω
μα να το ξέρεις πως γι' αυτή, στην ψάθα θα πεθάνω!
Βρε, λέω, το θεοπάλαβο, στ' αλήθεια έχει αγαπήσει
και σπάζω το κεφάλι μου στο δράμα να βρω λύση.
Ποιά είναι βρε πουλάκι μου; την είδα; τη γνωρίζω;
πες μου τουλάχιστο όνομα να ξέρω ποιά θα βρίζω!
Χτυπιέται, κλαίει το παιδί, θάμπωσε η οθόνη
κι εκεί μέσα στα κλάμματα, "Pentax!" μου λέει και λιώνει.
Μπα, δε θα διάβασα σωστά. Τι "Pentax" κι ιστορίες;
Χαθήκαν οι Παρασκευές, οι Στέλλες, οι Μαρίες;
Και πούθε είναι Χρήστο μου; μην είναι αμερικάνα;
εγγλέζα μήπως; καναδή; τι διάλο είν' η ρουφιάνα;
Και τότε το καμάρι μου, λίγο πριν πέσει τέζα
μου λέει μ' αναφιλητό πως είναι γιαπωνέζα!
Φτου να σε πάρει, σκέφτομαι, χαθήκαν οι γυναίκες;
Τι ζήλεψες στις κίτρινες που 'ναι στεγνές σα στέκες;
Μα δεν του το 'πα, βάλθηκα να τονε συνεφέρω
κι όταν συνήλθε, του 'ταξα να πάω να του τη φέρω.
Μα δώσε μου του λέω να δω, κάτι να τη γνωρίσω
που ΄ναι όλες κείνες μια κοψιά, πώς θα την ξεχωρίσω;
Κι ενώ οραματιζόμουνα μια γκέϊσα αφράτη
μου 'ρχεται link κατάμουτρα κι ο Χρήστος λέει "νάτη!"
Τι 'τανε τούτο που 'παθα σαν άνοιξε η σελίδα
που άλλο περίμενα να δω κι άλλο η μαύρη είδα;
Τί ζάλη, τί μπουμπουνητό, τί πίσσα, τί σκοτάδι;
τί ανεμοδούρα, τί χαμός μου 'λαχε αυτό το βράδυ;
Δεν είχε φωτογραφηθεί κοπέλα όλο νάζι
παρά μονάχα η μηχανή φωτογραφίες που βγάζει!
Γυρίζω στο παράθυρο κι αρχίζω τα καντήλια
που αν τα βλεπε η μητρόπολη θα 'σκαζε από τη ζήλια:
Μπα που να φας τα πόδια σου γρουσούζη, ανάθεμά σε
για τούτη δω σκοτώνεσαι, δεν τρως και δεν κοιμάσαι;
Νόμιζα ξεμυαλίστηκες από ομορφιά ή πλούτη
κι εσύ βρε ζώον δέρνεσαι γι' αυτό το χαζοκούτι;
Μίλα καλά μου λέει αυτός, πάρε το λόγο πίσω!
Άλλη απ' αυτή καλύτερη δε βρήκα ν' αγαπήσω!
Όρσε του λέω εραστή φακού και αισθητήρα!
για εστίασε στο φάσκελο απ' τη δεξιά μου χείρα!
και πάρτα πάλι και διπλά για υψηλή ευκρίνεια
που για μια παλιομηχανή με τάραξες στη γκρίνια!
Αφού καλά τον στόλισα τον έστειλα για ύπνο
μα εκεί, καθώς σερβίριζα στο σκύλο μου το δείπνο
μες στο μυαλό μου μια φωνή μου έλεγε "ντροπή σου!
μην είσαι τόσο πια σκληρή, τα νιάτα σου θυμίσου
τότε που σαν παιδί κι εσύ ζήλευες, πεθυμούσες
εκείνα περισσότερο που να 'χεις δε μπορούσες!"
Πάλεψα μέσα μου πολύ το λέω, δεν το κρύβω
κι αφού πλέον κουράστηκα τον νου μου να τον στύβω
ας πάει και το παλιάμπελο λέω, θα τον βοήθησω
για να 'χει αυτός τη μηχανή, βρήκα τι θα πουλήσω!
Χρυσαφικά, ακίνητα και μετοχές δεν έχω
η μοίρα μου με όρισε απ' όλ' αυτά ν' απέχω.
Έχω όμως στίχους ζηλευτούς με "νόημα" και "βάρος"
κι αφού το αποφάσισα θα σας το πω με θάρρος:
με μια Pentax μηχανή τους στίχους μου αλλάζω!
Καθόλου δε θα λυπηθώ και στο σφυρί τους βγάζω!

Μήπως και

2011-12-28T12:59:00.004+02:00

Πάνε τρία χρόνια που πρωτοδιάβασα αυτό το κείμενο. Απ' την πρώτη φορά επέστρεψα πολλές και το ξαναδιάβασα - πολύ πριν προλάβουν οι μέρες να ξαναγίνουν "χρονιάρες".

Δε γνωρίζω απολύτως τίποτα για τον συγγραφέα. Μόνο τα κείμενά του στο Ουδέν. Δεν έχω τρόπο ούτε καν να του ζητήσω την άδεια της "αναμετάδοσης". Ας είναι. Αν τιμωρηθώ, ας είναι η τιμωρία άξια του "κλέφτη των ροδακινιών".

Ότι βρέχει το ξέρω. Γι’ αυτό ήρθα. Μήπως και κρυώνεις. Μήπως κι αγριεύεσαι μόνος σου. Θες την αλήθεια; Δεν το πίστευα αυτό το μήπως και, δεν το πίστευα, δεν είναι της ιδεολογίας μου. Αλλά εσύ το πίστευες. Είχες κρεμαστεί πάνω του. Μήπως και, έλεγες. Προλάβεις. Και κοντά σου, το έλεγα κι εγώ. Υπομόνεψε, έλεγα, μήπως και. Αλλά δεν προλάβαμε, ε; Δεν προλάβαμε. Και τώρα βρέχει. Κι ευχές βρέχει, γιατί είναι χρονιάρες μέρες και φιλιέται ο κόσμος στα κατώφλια και λέει χρόνια πολλά μήπως και. Τα ζήσει. Γι’ αυτό ήρθα. Γιατί, πες-πες, φαίνεται πως το πίστεψα πολύ το μήπως και σου. Χρόνια πολλά, λοιπόν. Χρόνια πολλά, μήπως και. Μήπως και μ’ ακούσεις, λέω, και ζεσταθείς κάπως.

Αυτό το "μήπως και" λοιπόν. Στρωμένο χαλάκι στην εξώπορτά μου που δεν καταδέχτηκες ποτέ να το πατήσεις. Να μπεις καθαρός. Σκοντάφτεις πάνω του και βλαστημάς. Το κλωτσάς στην άκρη και με σιγουριά α π ό λ υ τ η προχωράς στα ενδότερα. Ίσως γι' αυτό. Για τα λασπωμένα ίχνη. Για να 'μαι απολύτως σίγουρη κι εγώ μετά την αναχώρησή σου, για το πέρασμά σου. Ενθύμια - λάσπη και το "μήπως και" μου ολοκάθαρο, πάντα να περιμένει.

"Rude are the tongues of love that speak of mercy for us all and leave us only with a song".

Πατέρας του πατέρα μου

2011-12-19T21:23:00.003+02:00

Από τη μέρα που 'χασα τη μάνα μου αντιμετωπίζω τους ανθρώπους γύρω μου σαν αυριανούς νεκρούς. Κάθε μου κίνηση και λέξη που τους απευθύνεται, πνίγεται στο άγχος πως δε θα προλάβω. Να τα κάνω και να τα πω όλα σήμερα, τώρα, γιατί αύριο θα λείπουν. Από αύριο και για πάντα, θα λείπουν. Και γω θα μείνω πίσω, γεμάτη πράγματα που τους ανήκουν και δεν τους τα 'δωσα ποτέ.

Φοβάμαι πως καταντάει να με βασανίζει πιότερο το ενδεχόμενο της δικής μου ολιγωρίας από το ίδιο το ενδεχόμενο της απουσίας τους. Λες κι έχει μεγαλύτερη σημασία η ανώφελη προσπάθειά μου να γεμίζω τα κενά, από τη ζωή την ίδια. Λες κι έτσι θα πονέσει λιγότερο το τετελεσμένο και μη αναστρέψιμο. Λες και γίνεται ποτέ να τα πεις και να τα δώσεις όλα. Ανοησίες. Ποιός ξέρει ποιός εγωκεντρικός μηχανισμός τα λαδώνει και τούτα τα γρανάζια.

Διαβάζω τη "Χριστουγεννιάτικη Ιστορία" του Γκανά και συγκλονίζομαι καθώς όταν 8χρονο πρωτοδιάβασα "το Κοριτσάκι με τα σπίρτα". Κλαίω. Τηλεφωνώ στην Α., προσπαθώ να της το διαβάσω απ' το τηλέφωνο και δε μ' αφήνουν τ' αναφιλητά. Αστεία πράγματα, τα 'χασε, βέβαια, το κορίτσι. Καταλαβαίνει όμως πως τούτο το παραμύθι, δεν είναι απλά μια θλιμμένη ιστορία. Είναι το "δράμα" της ενοχής μου, στίχο - στίχο. Είναι τα 350 χιλιόμετρα απόσταση μετρημένα με λέξεις. Είναι το "δεν τηλεφώνησα". Είναι το "δεν μπορώ να έρθω". Είναι η πρώιμη απολογία μου απέναντι στα αναδρομικά κατηγορητήρια που μου ετοιμάζω.

Είναι η ανημπόρια μου να γίνω πατέρας του πατέρα μου.

Είναι που πάλι, δε θα προλάβω.

Photo: Old man in sorrow, Vincent Van Gogh, 1890

Χριστουγεννιάτικη ιστορία, Μιχάλης Γκανάς

Κάθεται μόνος και καθαρίζει το όπλο του δίπλα στο τζάκι. Κανείς δε θα 'ρθει και το ξέρει, κλείσαν οι δρόμοι από το χιόνι, σαν πέρυσι, σαν πρόπερσι, Χριστούγεννα και πάλι και τα ποτά κρυώνουν στο ντουλάπι. Το τσίπουρο στυφό, το ούζο γάλα και το κρασί ραγίζει τα μπουκάλια. Εκείνη, τρία χρόνια πεθαμένη.

Κάθεται μόνος του δίπλα στο τζάκι, δεν πίνει, δεν καπνίζει, δε μιλάει. Στην τηλεόραση χιονίζει, το στρώνει αργά στο πάτωμα και στο τραπέζι και στις παλιές φωτογραφίες, γνώριμα μάτια των νεκρών που τον κοιτάζουν απ' το μέλλον. Εκείνη, τρία χρόνια πεθαμένη και μόνο το δικό της βλέμμα έρχεται από τα περασμένα.

Κοντεύουν ξημερώματα κι ακόμη γυαλίζει τ' όπλο του δίπλα στο τζάκι με αργές κινήσεις σα να το χαϊδεύει. Μένει στα δάχτυλα το λάδι αλλά το λάδι χάνεται. Θυμάται κυνηγετικές σκηνές με αγριογούρουνα και χιόνια ματωμένα, πριν γίνει θήραμα ο ίδιος στην μπούκα ενός κρυμμένου κυνηγού που τον παραμονεύει αθέατος αφήνοντας να τον προδίδουν κάθε τόσο, πότε μια λάμψη κάννης, πότε μια κίνηση στις κουμαριές κι η μυρωδιά απ' το βαρύ καπνό του. Ξέρει καλά ότι κρατάει μακρύκαννο παλιό μπροστογεμές, γεμάτο σκάγια και μπαρούτι μαύρο. Όταν αποφασίσει να του ρίξει, δε θα προλάβει πάλι να τον δει πίσω απ' το σύννεφο της τουφεκιάς του.

Αν σκέφτεται στ' αλήθεια κάτι τέτοια και δεν τον τιμωρώ εγώ μ' αυτές τις σκέψεις, πώς να πλαγιάσει και να κοιμηθεί. Λέω να γίνω πατέρας του πατέρα μου, ένας πατέρας που του έτυχε σιωπηλό και δύστροπο παιδί και να του πω μια ιστορία για να τον πάρει ο ύπνος.

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά πάρε και τον πατέρα...

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά πάρε και τον πατέρα.
Απ' τις μασχάλες πιασ' τονε σα να 'ταν λαβωμένος.
Όπου πηγαίνεις τα παιδιά, εκεί περπάτησέ τον
με το βαρύ αμπέχωνο στις πλάτες του ν' αχνίζει.

Δως του κι ένα καλό σκυλί και τους παλιούς του φίλους
και ρίξε χιόνι ύστερα, άσπρο σαν κάθε χρόνο
Να βγαίνει η μάνα να κοιτά από το παραθύρι
την έγνοια της να βλέπουμε στα γαλανά της μάτια
κι όλοι, να της το κρύβουμε πως είναι πεθαμένη.

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά πάρε κι εμάς μαζί σου
με τους ανήλικους γονείς, παιδάκια των παιδιών μας.
Σε στρωματσάδα ρίξε μας μια νύχτα του χειμώνα
πίσω απ' τα ματοτσίνορα ν' ακούμε τους μεγάλους
να βήχουν, να σωπαίνουνε, να βλαστημούν το χιόνι
κι εμείς, να τους λυπόμαστε που γίνανε μεγάλοι
και να βιαζόμαστε πολύ να μοιάσουμε σ' εκείνους
να δουν πως μεγαλώσαμε, να παρηγορηθούνε.

Σάββατο

2011-11-26T16:51:00.002+02:00

"Αν ήταν Δευτέρα θα το καταλάβαινα αλλά Σάββατο; Είναι δυνατόν να μη μ' αγαπάς Σάββατο;"
Η θλίψη του σώματος, Στέλλα Βλαχογιάννη

Photo: Saturday's Sky, Kimberly Conrad

Δε φταίει που αυτά ήταν περισσότερα και πιο ευρύχωρα, όχι. Ανακαλώντας τα, με σιγουριά λέω πως είχαν άλλον ήχο, άλλο χρώμα κι άρωμα. Αναπαριστώ με λεπτομέρεια τα πλέον ασήμαντα γεγονότα κι αυτό, γιατί συνέβησαν τότε και όχι την επομένη ή την προηγούμενη. Ενθουσιάζομαι καθώς ανασύρω στιγμιότυπα που στερούνται κάθε πρωτοτυπίας αλλά είναι ωστόσο λουσμένα σε σαββατιάτικη αίγλη.

Θυμάμαι ίχνη στάχτης πάνω σ' ένα βυσσινί πουλόβερ. Ένα κορίτσι στην Πειραιώς που έμεινε σ' αυτή την ιστορία μόνο και μόνο γιατί στράφηκες να το δεις. Παγωμένο, απείραχτο φαγητό σ' ένα πιάτο. Το σκορ του αγώνα. Σταγόνες κόκκινο κρασί σε λευκό τραπεζομάντηλο. Ένα κάδρο που έγερνε ανεπαίσθητα κι όλο έλεγα να το φτιάξω κι όλο τ' άφηνα. Σταγόνες βροχής στην οθόνη του κινητού μου. Πώς κόλλησε η φωνή σου σ' ένα μουτρωμένο "γιατί". Ή, το βλέμμα πάνω απ' τα γυαλιά ως απάντηση στην πιο άστοχη ερώτησή μου.

Κόσμο έξω από μια εκκλησία. Νερά που τρέχουν. Τη μυρωδιά του δεντρολίβανου. Παγωμένα χέρια που προσπαθούν ν' ανάψουν τσιγάρο. Στο μετρό, "Σύνταγμα: 02'"και που στέκονταν ακριβώς οι δείκτες του ρολογιού. Καμμένο λίπος σ' ένα ταψάκι ζαχαροπλαστείου. Ένα χαζό ανέκδοτο ενώ κρατούσα σημειώσεις. Μια φράση στα γερμανικά στο περιθώριο και "τι θα πει αυτό;". Το κεφάλι του σκύλου σε φόντο μπλου-τζην. Το σχόλιο του ρεσεψιονίστ. Ο χυμένος καφές στον πάγκο της κουζίνας. Das Model, με βιολί.

Τέτοια λοιπόν, της στιγμής πράματα. Κουρελάκια μικρά μικρά που όλα μαζί συνθέτουν το ρούχο της σαββατιάτικης "εξόδου" μου. Κι είναι τόσο πολύχρωμο που θα το ζήλευαν όλες μαζί οι ανυφάντρες του Περού. Ναι!

Νοέμβρης, 12

2011-11-12T16:14:00.002+02:00

"Η μνήμη /κύριο όνομα των θλίψεων /ενικού αριθμού /μόνο ενικού αριθμού /και άκλιτη." Κ.Δ.

Ashram, "Sweet Autumn"

Αυτή που περισσότερο

2011-10-09T16:10:00.002+03:00

Μ' έκαμαν να πονέσω
να σκάσω από θυμό
άλλοι με λόγια αγάπης
κι άλλοι με "σε μισώ".

Το ψωμί μου φαρμακώνει
μου χολιάζει το κρασί
κι αυτός που μ' αγαπάει
κι αυτός που με μισεί.

Μ' απ' όλους περισσότερο
με έχει βασανίσει
κείνη π' ούτε μ' αγάπησε
κι ούτε θα με μισήσει.

Ελεύθερη (έως ασύδοτη) μετάφραση του παρακάτω ποιήματος του Heinrich Heine:

Sie haben mich gequälet,
geärgert blau und blaß.
Die Einen mit ihrer Liebe,
die Andern mit ihrem Haß.

Sie haben das Brot mir vergiftet,
sie gossen mir Gift ins Glas,
die Einen mit ihrer Liebe,
die Andern mit ihrem Haß.

Doch sie, die mich am meisten
gequält, geärgert, betrübt,
die hat mich nie gehasset,
und hat mich nie geliebt.

Αμφίστομος

2011-09-28T13:09:00.003+03:00

Πρώτα την κοιτάς κατάφατσα.
Την αγγίζεις. Είναι όμορφη, απαλή.
Μετά, έχει απλώς ένα καλό προφίλ.
Κολλάς σ' αυτό.
Απλώνεις τα χέρια και τρέμεις μην αλλάξει πλευρό.
Στο τέλος σου γυρίζει την πλάτη.
Γίνεται δίκοπη και σου ματώνει τα χέρια.
Όπου κι αν την αγγίξεις.

Ψυχές που αλλάξαν τη θωριά τους*

2011-09-19T20:02:00.002+03:00

"Μόνο το φίδι ξέρει τι θα πει ν' αλλάζεις το πετσί σου, γι' αυτό του περισσεύει το φαρμάκι." - Μιχάλης Γκανάς

Ένας που ξαφνικά καθηλώνεται ανάπηρος. Ένας χρονίως άρρωστος. Ένας μελλοθάνατος. Άνθρωποι που ακυρώνεται το πριν τους και το μετά χάσκει μπροστά τους άβυσσος. Καλούνται να αντιμετωπίσουν μια μοίρα πραγματική και άμεση. Να διαχειριστούν μια καθημερινότητα στρεβλή, άλλη απ' αυτή που γνώριζαν, άλλη απ' αυτή που περίμεναν. Με την καταδίκη όχι πια ενδεχόμενη αλλά τελεσίδικη.

Τους παρατηρείς. Τους βλέπεις ν' αλλάζουν, να μεταμορφώνονται. Ακόμα και ο πιο πράος χαρακτήρας γίνεται δαιμονικός. Ο γλυκύτερος άνθρωπος αντικαθίσταται από μια ανεξάντλητη πηγή πίκρας. Εκεί που φύτρωνε η χαρά της ζωής, θάλλουν τα άνθη του κακού. Εσύ δεν τους κακίζεις ωστόσο, καταλαβαίνεις. Χάνεις την υπομονή σου, κουράζεσαι, αγανακτείς. Αλλά καταλαβαίνεις. Νιώθεις ένοχος ώρες ώρες. Άλλες, μακαρίζεις τη δική σου τύχη. Διαλέγεις τη θέση σου τέλος, κοντά τους ή μακρύτερα.

Πλάι σ' αυτές τις βασανισμένες ψυχές στέκουν κι εκείνες που στάθηκαν άτυχες με άλλον τρόπο. Ψυχές που πλάστηκαν με υλικά απλά και ισορροπημένα. Αναστήθηκαν από χέρια καθαρά. Επιμελώς στολίστηκαν με αγάπη, με εμπιστοσύνη, με σεβασμό, με αξιοπρέπεια. Με την ίδια επιμέλεια που τα διδάχτηκαν, τα τήρησαν και τα χάρισαν. Με τον ίδιο τρόπο. Με χέρια καθαρά. Κι έτσι "ελαφρά" ντυμένοι, παραδόθηκαν στον ύπνο. Στη ζωή. Και ξύπνησαν απότομα, παγωμένοι.

Αυτό το απότομο παγωμένο ξύπνημα σημαδεύει και σηματοδοτεί. Είναι η αφετηρία της δικής τους μετάλλαξης, της δικής τους εν μία νυκτί προσαρμογής. Τραβάει την κάθετη γραμμή: ήμουν| θα είμαι. Ό,τι ήξεραν πρέπει να ξεχαστεί. Ό,τι κουβάλησαν μέχρι εδώ, να πεταχτεί σαν φορτίο άχρηστο. Το παλιό εγώ να πεθάνει. Να μη θαφτεί. Να καεί. Τίποτα να μην το θυμίζει. - Πώς ήσουν; - Έτσι. - Τώρα, όχι μόνο αλλιώς. Τώρα, κόντρα. Τώρα, αντίθετα. Να μοιάζεις, να ταιριάζεις, να συμπλέεις. Να μην ξεχωρίζεις, να μη δίνεις αφορμές. Ίδιος. Είναι απλά θέμα επιβίωσης.

Επιβιώνω λοιπόν. Ξέρεις όμως κάτι; Πονάει. Πολύ.

*Παραλλαγμένος ο τίτλος του βιβλίου του Θοδωρή Παπαγγελή "Σώματα που άλλαξαν τη θωριά τους - Διαδρομές στις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου", Εκδ. Gutenberg, 2009.

Irréversible

2011-09-13T11:37:00.003+03:00

Τα 'δες τ' αγκάθια, δεν τα 'δες;
Λοιπόν;
Τί μας δείχνεις τώρα μυξοκλαίγοντας τα ματωμένα σου δάχτυλα;
Κοίταξέ το.
Εκείνο δεν πρόκειται ποτέ ξανά να σταθεί όρθιο.
Πάψε.
Μην κλαις πια.

Danger Mouse & Daniele Luppi - The Rose with the Broken Neck

In vitro

2011-09-09T10:53:00.005+03:00

Ξεχάστηκε η σκέψη να θερίζει
και το κενό της μέρας σου όλο δέρνει
Ιούλιος μήνας, το μυαλό παραθερίζει
χέρι δρεπάνι που ανάποδα γυρίζει
κόβει τα χρόνια σου κομμάτια και στα φέρνει.

Τα κλείνεις θύμησες και χρόνια σε μια γυάλα
και ρίχνεις ξύδι και νερό να κρατηθούνε
νερό από θάλασσα που 'φτιαξες στάλα στάλα
κάθε φορά που έλιωναν τα ωραία και μεγάλα
όνειρα, που τα πίστεψες λίγο πριν διαλυθούνε.

Κι όταν πεινάσει η ψυχή σου και γυρέψει
ένα κομμάτι παρελθόν για να χορτάσει
αφού δε φτάνει το παρόν για να τη θρέψει
της δίνεις λίγο απ' το πολύ που 'χεις μαζέψει
που 'χει σαπίσει από καιρό μα, θα της φτάσει.

22/07/2011

Το χρωστάω. Στον γιατρό και στις μουσικές του.

Curriculum Vitae

2011-08-31T13:30:00.003+03:00

(θα γίνουν δεκτές μόνο σοβαρές προτάσεις!)

Μ' εφερ' η μάνα μου στον κοσμο ένα Σαββάτο

και στο τραπέζι αριθμούσα έβδομο πιάτο.

Είπε στον άντρα της "δεν έχει παρακάτω!

κορίτσι ήθελες, κορίτσι είναι, νατο!"

Βούρκωσ' εκείνος σα με κράτησε στα χέρια

"ετούτη" σκέφτηκε, "θα γίνει απ' τα ξεφτέρια!"

Φάλτσα με κοίμιζε νύχτες και μεσημέρια

και τόσα μου 'ταζε ακριβώς, όσα τ' αστέρια.

Όταν περπάτησα όλ' είπαν "μα, από τώρα;"

βρέφος δεν είχαν ξαναϊδεί με τέτοια φόρα!

Και με καμάρωναν που πριν από την ώρα

της ζωής ξεκίνησα πεζή την ανηφόρα.

Λίγο μεγάλωσα και μ' έστειλαν σχολείο.

Κομμάτι άβολο μου 'πεφτε το θρανίο

βαριόμουν, νύσταζα και το 'βρισκα αστείο

να κάνω αβίωτο του δάσκαλου το βίο.

Εκείνος πάλι, οπαδός της νουθεσίας

του "μάθε γράμματα έστω και δια της βίας"

στην πράξη πέρασε ελλείψει θεωρίας

και μου τραβούσε το αφτί μετά μανίας:

"Λέγε στραβάδι, ο ορισμός του ημιτόνου;

ποιά η εποχή του ζευγαρώματος του όνου;

στη γενική ποιά η τοποθέτησις του τόνου;

στην ίδια τάξη θα 'σαι ζώον και του χρόνου!"

Μα εγώ τις τάξεις όλες πέρασα εν τάχει

γοργά ξεχώρισα την ήρα από το στάχυ

και ρίχτηκα στου μεροκάματου τη μάχη

ελπίζοντας όσα μια νέα ελπίζει να 'χει.

Λαθροβιούσα πλάι στα στόματα των λύκων

μ' ένα ολοστρόγγυλο μηδέν εις το πηλίκον

σπούδαζα έρωτα με δάσκαλους κατ' οίκον

στο μάθημα άριστη μα σκράπας στο καθήκον.

Πέρασαν χρόνια και μ' αφήσανε στην πάντα

κι ούτε κατάλαβα - όπως συμβαίνει πάντα

πως είμαι πλέον δυστυχώς ετών σαράντα

κι έχω στην άκρη μόνο στίχους για αβάντα.

Ψάχνω να βρω λοιπόν σωτήρια σανίδα

ή ένα μπούσουλα, ένα διάκι, μια πυξίδα

να μ' οδηγήσει σε μιαν άξια πατρίδα

για κάποια έκπτωτη ιπτάμενη ηρωίδα.

Κι αν κάπου έσφαλα μη μου ανησυχείτε:

λόγο δεν εχετε κανενα να βιαστείτε!

Θα 'χετε χρόνο κι ευκαιρία να μου τα πείτε

όταν η διεύθυνσις θα λέει "ενθάδε κείται".

Ενέχυρο

2011-07-29T12:00:00.002+03:00

Θα γυρίσω να το πάρω.

Άγρια μέλισσα, εξηγήσου πως κανένας

δεν θα επιζήσει από τούτο το ζευγάρωμα*

*Το δίστιχο ανήκει στον φίλο που (υπ)ακούει στο ψευδώνυμο Ευστράτιος Μάστρας

Από Σεπτέμβρη

2011-07-18T13:05:00.003+03:00

φώναξε τα παιδιά να μαζέψουν τη στάχτη
και να τη σπείρουν.
Ό,τι πέρασε πέρασε σωστά.

Κι εκείνα ακόμη που δεν πέρασαν
πρέπει να καούν
τούτο το μεσημέρι που καρφώθηκε ο ήλιος
στην καρδιά του εκατόφυλλου ρόδου.

Γιώργος Σεφέρης, από το Θερινό Ηλιοστάσι

Από Σεπτέμβρη, βλέπουμε.

Φράση κλειδί στην πόρτα εξοχικών σπιτιών ή ενοικιαζόμενων καταλυμάτων. Φράση επιμνημόσυνη δέηση στ' όνομα αυτών που επί μήνες θάβαμε. Φράση αφορισμός για ό,τι σπρώξαμε κάτω απ' το χαλί κι έχει τώρα ξεμείνει στο γυμνό πάτωμα. Φράση τέλος, υποσχόμενη αναγεννήσεις εκ της τέφρας των εαυτών που νοσταλγούμε ή γένεσης αυτών που ακόμα δε γνωρίσαμε.

Κάτι σαν το "από Δευτέρα" αλλά με λιγότερη ενοχή (άπαξ ετησίως είναι μια χαρά για μια, ελαστική έτσι κι αλλιώς, συνείδηση). Οι Δευτέρες που σε διαψεύδουν είναι πάρα πολλές για να κοιμάσαι ήσυχος! Σεπτέμβρηδες όμως μετράς όσους τα χρόνια της πολυθρύλητης ωριμότητάς σου - αριθμός μεταβαλόμενος, που ακολουθεί παραδόξως φθίνουσα πορεία αντιστρόφως ανάλογη της ηλικίας σου, βάσει βολικών μαθηματικών κανόνων που διδάσκονται σε κρυφά, ενδόμυχα σχολειά. Άσε που, αλλιώς είναι να σε κρίνουν οι άλλοι για παραπανίσια κιλά, ή για αναβλημένες ανειλημένες υποχρεώσεις και ματαιωμένα "θα", κι αλλιώς να 'χεις να κάνεις με "τον άλλο μέσα σου" που, παρά τη γκρίνια σ' αγαπάει και δεν κουράζεται να μοιράζει συχωροχάρτια!

Από Σεπτέμβρη λοιπόν, εν πλήρει συνειδήσει κι όσο κι αν φαίνομαι πικρόχολη, δεν είμαι. Εξ απαλών ονύχων υποστήριζα τα φθινόπωρα όταν όλοι καρτερούσαν άνοιξες. Σε πείσμα κάθε επιστημονικά ή βιωματικά αποδεδειγμένου πορίσματος, έπαιρνα ν' ανθίζω κάθε που τα δέντρα φυλλορροούσαν. Με το δικό μου ιδιότυπο ημερολόγιο, το έτος ξεκινούσε μαζί με το σχολικό και γιόρταζα πρωτοχρονιά του... Σταυρού! Τα καλοκαίρια μου ήταν άγονα, saison morte για κάθε τι εποικοδομητικό: γνώσεις, γνωριμίες, έρωτες, δουλειές κλπ. Τυχαίο ή όχι δε γνωρίζω αλλά, επί 38 συναπτά έτη το θέρος έτσι μ' έβρισκε κι έτσι μ' αποχωριζόταν. Με τις μηχανές μου στο ρελαντί.

Παρά την εμπειρία τόσων χρόνων που, έστω και σαν συνήθεια με δικαιώνει, θ' απαρνηθώ τη μακροζωϊα (αλλά και τη στραβομάρα) και Τειρεσίας δε θα γίνω. Προσδοκίες καλοκαιρινές ωστόσο, δεν έχω. Ούτε καν επιθυμίες. Παίρνω βαθιά ανάσα, πιάνω τη μύτη μου σφιχτά και βουτάω με μηδενισμένο χρονόμετρο. Η επιφάνεια από Σεπτέμβρη. Και τα επιφάνεια τότε. Για να κριθεί τι πέρασε, τι έμεινε, τι άντεξε, τι ξέφτισε.

Αμήν.

Untouchable

2011-06-28T12:53:00.003+03:00

Θα τα δεις παντού. Σε γειτονιές πολύ, λιγότερο ή και καθόλου "chic". Ξαπλωμένα σε στάσεις λεωφορείων, μπροστά σε βιτρίνες, σε πάρκα, πλατείες, πολυσύχναστους δρόμους και σοκάκια που δεν πατάει ψυχή. Δε θα σου δώσουν σημασία - βλέπουν χιλιάδες σαν εσένα κάθε μέρα. Αυτό είσαι για τ' αδέσποτο: ένας απ' τους χιλιάδες. Ίδια φάτσα. Δεν περιμένει από σένα τίποτα. Μαθημένο είναι να περνάει απαρατήρητο.

Σε κάποιες μόνο περιπτώσεις περιμένει κάτι: το χειρότερο. Όχι από σένα. Ξέρει αυτό. Τα πόδια που είναι για κλωτσιές φτιαγμένα, τ' αναγνωρίζει. Απ' το παπούτσι, απ' το περπάτημα, δεν ξέρω. Πάντως, τ' αναγνωρίζει. Και το χέρι που θα σηκώσει πέτρα αναγνωρίζει. Κι εκείνο που θα το ταϊσει φόλα αναγνωρίζει. Και το βλέμμα που θα σταθεί πάνω του μ' αηδία αναγνωρίζει. Πριν το κοιτάξουν καν.

Τίποτα δε φοβάται απ' αυτά. Ξέρει. Φυλάγεται. Αν χρειαστεί, και τον κόκκινο σηματοδότη θα παραβιάσει για να γλιτώσει. Ξυστά θα περάσει απ' τη ρόδα αλλά τη χαρά της κλωτσιάς δε θα τη δώσει. Θα περάσει απέναντι.

Ξέρεις τι φοβάται; Τα χάδια. Ναι, τα χάδια! Και κείνα τα βλέμματα τα στοργικά. Και κείνο το "αχ, κρίμα το καημένο!". Το χέρι που θ' απλωθεί συμπονετικά φοβάται. Να χαϊδέψει το ρημαγμένο του τομάρι. Να σταθεί δυο στιγμές στο τυραννισμένο καύκαλο. Να ψάξει στα πόδια και στην πλάτη για πληγές. Αυτό φοβάται. Που όσο ν' ανάψει πάλι το φανάρι για τους πεζούς, θα το νοιώσει να νοιάζεται. Και μετά θα το δει να τραβιέται, να σφίγγει γερά πάλι την τσάντα, να χώνεται βαθιά στην τσέπη, να σηκώνει τη σακούλα με τα ψώνια. Και να απομακρύνεται.

Για τόσο κρατάει πάντα: ως ν' ανάψει το φανάρι για τους πεζούς, ως να βρει ο περιπτεράς την εφημερίδα, ως να 'ρθει το τρόλεϋ, ως να 'ρθει το ραντεβού. Και μετά, στο έλεος της κλωτσιάς και πάλι. Και μετά, βουτιά στα σκουπίδια και πάλι. Και μετά οι ρόδες, το φρενάρισμα, το κυνηγητό. Και πάλι.

Γι' αυτό σου λέω. Μην του το κάνεις αυτό. Άστο ήσυχο. Αφού μαζί σου δε θα το πάρεις. Μην το χαϊδεύεις τ' αδέσποτο!..

(24/12/2010)

I 've been treated so wrong I 've been treated so long as if I 'm becoming untouchable...

Χάρισμα

2011-06-18T11:33:00.003+03:00

Γι' αυτό το καλοκαίρι σου ετοίμασα μια θάλασσα.

Την έφτιαξα από γυναίκες που έλιωσαν στο δάκρυ τους όταν στο πισωγύρισμά τους, αλάτι έγιναν.

Χάρισμα, πες το. Κι είναι χάρισμά σου.

Madrugada - Salt

Enfin

2011-06-03T10:49:00.003+03:00

(pour un ange tombé)

Regarde, ils gèlent
là, sous mes yeux
les stalactites de rêves
trop vieux.
Toutes ces promesses
qui s’évaporent
vers d’autres ciels
vers d’autres ports.
Et mes rêves s’accrochent à tes phalanges
je t’aime trop fort, ça te dérange.
Et mes rêves se brisent sur tes phalanges
je t’aime trop fort
mon ange, mon ange...
De mille saveurs
une seule me touche
lorsque tes lèvres
effleurent ma bouche.
De tous ces vents,
un seul me porte
lorsque ton ombre
passe ma porte.
Et mes rêves s’accrochent à tes phalanges
je t’aime trop fort, ça te dérange.
Et mes rêves se brisent sur tes phalanges
je t’aime trop fort
mon ange, mon ange...
Prends mes soupirs
donne moi des larmes
a trop mourir
on pose les armes.
Respire encore
mon doux mensonge
que sur ton souffle
le temps s’allonge.
Et mes rêves s’accrochent à tes phalanges
je t’aime trop fort, ça te dérange.
Et mes rêves se brisent sur tes phalanges
je t’aime trop fort
mon ange, mon ange...
Seuls sur nos cendres
en équilibre
mes poumons pleurent
mon cœur est libre.
Ta voix s’efface
de mes pensées
j’apprivoiserai
ma liberté.
Et mes rêves s’accrochent à tes phalanges
je t’aime trop fort, ça te dérange.
Et mes rêves se brisent sur tes phalanges
je t’aime trop fort
mon ange, mon ange...

AaRON - Le Tunnel D' Or

Σήκω!

2011-05-28T23:54:00.003+03:00

Κατέβα. Ως τη γωνία μόνο. Να δεις αν έρχομαι. Έλα, μη βαριέσαι. Πάρ' τα πόδια σου. Σήκω. Θα σβήσουν τα μάτια σου, καταλαβαίνεις; Έτσι μου είπαν εμένα: "σβήσαν τα μάτια σου". Μη σβήσουν και τα δικά σου - ένας απ' τους δυο πρέπει να βλέπει. Καθαρά.

Έλα, σήκω. Αφού το ξέρεις πως αυτά δε σου πρέπουν. Τι θες εσύ εκεί; Εσύ, με τους επαναστάτες του κώλου και τις ετερόφωτες κυρίες τους τις οπαδές από πάντα του "σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω". Θα ξεθωριάσεις, καταλαβαίνεις; Τι δουλειά έχει ο λόγος ο δικός σου πλάι στα αναμασήματά τους; Τι να κοινωνήσεις με την κοινωνία των φαφλατάδων με τους εύκαμπτους σβέρκους; Τι να τους πεις και να το καταλάβουν; Άλλη η δική τους γραμματική, άλλη η γεωγραφία τους.

Σήκω σου λέω. Μη με κάνεις να θυμώσω. Θυμώνω, ναι θυμώνω. Πώς αλλιώς; Ως το λαιμό είσαι βουτηγμένος στην πηχτή βλακεία τους: εξυπνακισμοί, καλοδουλεμένες ατάκες, φαρισαϊσμοί κι από ουσία, δίφραγκο. Θα πνιγείς, καταλαβαίνεις; Έχουν "ειδικό" βάρος αυτοί οι κυνηγοί της εντύπωσης που εσύ δεν το 'χεις. Θα σε κρατήσουν κάτω. "Χαμοσερνάμενος". Δική σου λέξη. Θυμήσου κι άλλες τέτοιες και κάνε τις σημαία στον ιστό τους. Και βγες. Και πάρε ανάσα.

Τελευταία φορά. Σήκω. Ως τη γωνία. Όχι πιο πέρα. Ως εκεί, φτάνει. Λίγο να καθαρίσει η ανάσα σου απ' τα δικά τους χνώτα. Λίγο να θυμηθούν τα μάτια σου παλιές, κατάδικές τους εικόνες. Λίγο ν' αφουγκραστείς τη γη να χτυπάει κάτω απ' τα πόδια σου σαν καρδιά γυναίκας σε οργασμό. Λίγο να σκύψεις μέσα σου να βρεις τον "χαρισματικό και απαζάρευτο". Λίγο μόνο, φτάνει. Και δε θα με δεις να έρχομαι, το υπόσχομαι.

Σήκω, όμως.

Θα σβήσεις, καταλαβαίνεις;

Εσύ όμως λέει δεν θα 'σαι απ’ αυτούς.
Θα σηκωθείς και θα χορέψεις παραγγελιά
"βεργούλες και με δείρανε..."
και θα κρατάς στις χούφτες σου
μ’ αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου.
Είναι έτοιμο να διαλυθεί στα χίλια. Με πονάει.
Κι όταν έρθουνε να σου πουν
"εδώ δεν είναι τόπος και χρόνος για τέτοια πράγματα"
τράβηξε τη φαλτσέτα και θέρισε.

Κατερίνα Γώγου

Καρκινικό

2011-05-24T20:17:00.004+03:00

Ά σ ε μ α ν ά μ ε σ α.

Κι απ' τη δική σου την πλευρά κι απ' τη δική μου, η πραγματικότητα ίδια είναι.

Midnight Choir - Long hard ride

Λόγου παίγνια

2011-05-23T21:30:00.003+03:00

Άνοιξε η μύτη του κι έτρεξαν όλοι.
Άνοιξε την καρδιά του και δεν νοιάστηκε κανείς.

Το ευρωπαϊκό μου όραμα (μτφ. My Eurovision)

2011-05-15T16:11:00.004+03:00

Δεν είδα φέτος Eurovision.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα όλο και κάτι ετοιμαζόταν σε φιλικό ή οικογενειακό επίπεδο, με τα συναφή παραφερνάλια: πίτσες, μπύρες, οινοπνεύματα και ξηροκάρπια λες και θα δούμε Champions League - λέμε τώρα, δε γίνονται αυτά.

Τούτη τη φορά άλλος έφευγε, άλλος χώριζε, άλλος έψαχνε, άλλος βαριόταν κι άλλος κοιμόταν. Κοντολογίς, έκανα ένα πέρασμα από την τιβί την ώρα που έπαιζε το δικό μας (μόλις είδα τους ιωνικού ρυθμού κίονες να αστραποβολάνε στο βάθος, το έβαλα στα πόδια) και επανήλθα την κρίσιμη ώρα των αποτελεσμάτων.

Χαλάστηκα που δεν είδα τον Κωστάλα στα δικά μας (σαν Πάσχα χωρίς αρνί ήταν) αλλά έκανα υπομονή μέχρι να δω το Αζερμπαϊτζάν να παίρνει κάμποσους πόντους "κεφάλι". Μετά τα βρόντηξα και μπήκα στα Google maps να δω πούθε πέφτει ελόγου του - άριστα στη Γεωγραφία έπαιρνα γιατί ζωγράφιζα ωραία τους χάρτες και μόνο γι' αυτό. Αφού έμαθα, μπήκα και στο συ-σιφόνι ν' ακούσω το τραγούδι τους.

Είδα μια ξανθιά να χαϊδεύεται όντας πλάτη με πλάτη μ' ένα χόμπιτ που τη στραβοκοίταζε (ή αλληθώριζε, δεν είμαι σίγουρη). Άκουσα κι ένα "ω, ω-ω-ω, ω!" και θυμήθηκα τον πατέρα μου που θαυμάζει (ακόμα!) τους "λαρυγγισμούς" των Platters στο Only you - θα τον ρωτήσω αν ψήφισε Αζερμπαϊτζάν κι αν το έκανε (ικανό τον έχω!), θα του κόψω την καλημέρα. Ένα τρίλεπτο αργότερα είχα το ύφος της Κοκκίνου στο "Τι της έχεις βρει" και μια έντονη επιθυμία για τσιπς - ενδογενής αντίδραση του οργανισμού μου στα γλυκανάλατα. Κατάπια ένα τσουβάλι ψιλοκομμένες, αλατισμένες, μεταλλαγμένες πατάτες, ήπια δυο μπύρες, πήρα κοντά το Maalox καλού κακού και πήγα και ξεράθηκα.

Για τη δική μας συμμετοχή εξ αρχής είπα πως δε μ' αρέσουν αυτά τα ερμαφρόδιτα. Ή παπάς - παπάς ή ζευγάς - ζευγάς! Στα περί "μηνύματος", ελληνικής "λεβεντιάς" και εθνικής έπαρσης (θου Κύριε!...) θα συμφωνούσα αν είχαμε στείλει τη Χριστίνα Γαλάνη ντυμένη Καραγκούνα να εκτελέσει το Άντε γραμμή σου με τη φάτσα του Στρος Καν σε γκρο πλαν στο βίντεο γουόλ!...

ΥΓ1. τα τύπου Νουρέγιεφ, "και καλά" ζεϊμπέκικα, τα σι - χαί - νο - μαι σαν τις αμαρτίες μου.
ΥΓ2. αν δε φταίει η κλιμακτήριος που έρχεται οσονούπω, θα φταίνε τα μεταλλαγμένα που τρώω!

Άϊντε πατριώτες και του χρόνου σπίτια μας!...

Όχι ακόμα

2011-05-14T22:33:00.003+03:00

Το δικό μου αμάρτημα άφησες εκκρεμές για τη δευτέρα θανή σου.
Δεν σήκωσες όλο το βάρος του κόσμου καθώς λες
γιατί εμένα
δε μ' αγάπησες ακόμη.*

Ξημερώματα μούγκρισα "τετέλεσται" κι έδεσα σφιχτά στο στόμα μου μαντήλι.

Νύχτωσε κι έπιασα η βουρλισμένη να σε διαβάζω φωναχτά στο σκυλί που με κοιτάζει έντρομο.

Όχι, μάτια μου, δεν αρχίσαμε ακόμα.

Πες μου τώρα εσύ ν' ανεβάσω το μαντήλι στα μάτια.

Να σε σκεπάσω.

Πες!

Apocalyptica ft Ville Valo - Bittersweet

*οι στίχοι είναι του Αντώνη Γκρίτση

Φαγιούμ*

2011-05-08T13:12:00.003+03:00

(στη μνήμη Της)

Κρεμάστηκε η σκέψη στα μαλλιά σου
λίγο να θυμηθούν τα δάχτυλα
επετείους να γιορτάσει η αφή η άπληστη
- ανέπαφα να ιδρώσει η παλάμη.

Γλίστρησε αργά στο μέτωπο
την έγνοια να ψηλαφίσει
τη χαραγμένη με ρυτίδες να διαβάσει ιστορία
- άλλος δεν έγραψε κανείς, μονάχα ο χρόνος.

Κι αχ! να, στα μάτια πήγε
δεν το φοβήθηκε το δάκρυ
άσκεφτη σκέψη, ανυπάκουη, τρελή! Βούλιαξε
- λίγο μετά θα ξεβραστεί στα βλέφαρα.

Στο γεφύρι της μύτης
στάθηκε αγναντεύοντας
ήσυχα τα φιλιά κυλούσαν από κάτω, στα μάγουλα
- χρόνια τριάντα και τέσσερα, ασταμάτητα.

Κουρασμένη στα χείλια αποκοιμήθηκε
ονειρεύεται λόγια και χαμόγελα
πως μπορεί ν’ ακούσει ονειρεύεται, την ανάσα
- πόσο κρατάει ένα όνειρο?

Κοιμήσου, μην περιμένεις πια
δε θα 'ρθει η λήθη από δω!
Ξύπνα, ζωγράφισέ το απ’ την αρχή
ξόδεψε μαύρο όσο μπορείς
- ποτέ, ποτέ δε θα στερέψει!

*Nεκρικά πορτραίτα προορισμένα για ταφική χρήση, τα οποία δημιουργήθηκαν είτε με τη χρήση της εγκαυστικής τεχνικής είτε με την τεχνική της τέμπερας και πήραν το όνομά τους από την όαση Φαγιούμ, στην οποία ανακαλύφθηκαν αρχικά (wikipedia).

Επάκουσόν με

2011-05-03T13:07:00.005+03:00

Είναι καιρός τώρα που
κάθε μέρα
καταπίνω χούφτες σκουριασμένα καρφιά.

Δε με νοιάζει για το τρύπιο μου στομάχι.

Φοβάμαι μόνο μήπως μια μέρα
τα ξεράσω στα χέρια του.

Θεέ, προστάτη εσύ της ακαμψίας,
λυπήσου μας.
Κάνε με επιτέλους να μπορώ
να στρέφω αλλού το κεφάλι
κάθε φορά που απλώνει τα χέρια του.

Μiγαδiκοi

2011-04-28T12:19:00.003+03:00

[Καλωσορίζοντάς σε στον μιγαδικό μου κόσμο
κρατώ τη φαντασία για μένα
και σου παραχωρώ την πραγματικότητα.
Είναι η μόνη που δεν τροποποιείται…]

Το πραγματικό μου μέρος ορίστηκε
χρόνια τώρα
αμετάβλητο
καθιερώθηκε στον κόσμο το μιγαδικό
και περίμενε
τη μη μηδενική σου φαντασία
για ν’ αποκτήσει νόημα.
Μαζί να εκτελέσουμε προσθέσεις
πολλαπλασιασμούς
ν’ ανθίζουν τα γινόμενα
να τρέμουν τα πηλίκα
να εκλείψουν τα αφαιρετέα
- στο εξής
μόνο η σκέψη να αφαιρείται.
Σε δυο μόνο διαστάσεις
ν’ απλωθούμε
διανύσματα ομόρροπα
κι ούτε λόγος
για της συντεταγμένης την ασφάλεια.
Να με περιέχεις
να σε περιέχω
με κατεύθυνση το άπειρο
μοναδικά να διαλέξουμε
το μέτρο
και τη φορά μας.
Πεφταστέρια
να σβήσουμε ένδοξα
σημαδεύοντας
του Argand το στερέωμα
χλευάζοντας εκείνους
που αναζητούν τους συζυγείς.

Ήρθες.
Κι έχεις στο μέρος της φαντασίας
ένα ολοστρόγγυλο
μηδέν.

17 Απριλίου του 2008, με αφορμή ένα παλαιότερο άρθρο του Στέφανου Μπαλή στην Καθημερινή, με τίτλο "Η ποιητική των αριθμών". Αφιερωμένο από τότε στην Εύη για την μαθηματικής ακρίβειας βοήθειά της.

Τ' όνομά σου

2011-04-04T12:56:00.002+03:00

Θα 'θελα να σε 'λεγαν... Μπάμπη!

Να 'χες κάποιο απ' αυτά τα δισύλλαβα γελοία υποκοριστικά που παραπέμπουν σε πράγματα σύντομα και τετριμμένα. Να σε 'λεγαν Αλέξανδρο, Ιάσονα, Μενέλαο έστω. Να σε φώναζαν με κάποιο απ' αυτά τα βαρύγδουπα αρχαιοπρεπή που βαριέσαι να τα ξεστομίσεις. Ή, μ' ένα κουραστικό πολυσύλλαβο, σαν μεσημέρι καλοκαιριού που δεν περνάει με τίποτα και σε κρατάει στη σκια θες δε θες.

Είναι άδικο να σου ταιριάζει τόσο τ' όνομά σου. Άδικο μια φορά για σένα που δεν το ξέρεις και για μένα που το ξέρω, δυο φορές.

Που το ξέρω και τους καλώ όλους με αυτό το όνομα - που δεν τους ταιριάζει και το ξέρουν. Που το ξέρω και τα καλώ όλα με το δικό σου όνομα. Που τους ταιριάζει. Και το ξέρουν. Αλλά δεν έρχονται.

Αλήθεια, θα 'θελα να σε 'λεγαν Μπάμπη!...

Θα ήταν τότε εύκολο να τα λέω όλα με τ' όνομά τους κι εσένα να σε λέω όλα. Όλα εκείνα που δεν έρχονται.

Ποίηση Νικηφόρος Βρεττάκος - Μελοποίηση Τερψιχόρη Παπαστεφάνου - Τραγουδάει Η Χορωδία Τρικάλων

Να σου κάνω μια ερώτηση;

2011-03-23T17:49:00.003+02:00

Πώς γίνεται να μην πονάς; Πώς γίνεται κι αντέχεις;

[Δεν ξέρω αν θέλω να σε σώσω ή να σε κρύψω βαθιά σε μια σπηλιά να μη σε βρει ποτέ κανείς - ούτε κι εγώ. Μπορεί όμως να 'ναι και το ίδιο]

Απόλυτο

2011-03-13T00:13:00.003+02:00

Διαδρομή από τ' ανάθεμα στο έλεος και πάλι πίσω, όλη μέρα - καμιά φορά κι όλη νύχτα. Σε κάθε βήμα να σκουντουφλάς σε ανούσια πράγματα τεράστιας με κάποιο τρόπο, σημασίας. Να μπερδεύονται στα πόδια σου αυτά, να μην πέφτεις εσύ, να τα κλωτσάς στην άκρη και να τα βρίσκεις πάλι μπροστά σου στο επόμενο βήμα. Πού στο διάολο βρέθηκαν; Τίνος είναι; Τ' άφησες ή σου τ' άφησαν;

Πάρτε τα, κάποιος!... Κανείς;

Ανάβεις όλα τα φώτα. Σκορπίσανε όλα κι εσύ γυρεύεις να επαναφέρεις την "τάξη". Ηλίθια. Σάμπως θυμάσαι ποιά ήταν η θέση τους; Να, ας πούμε τούτο το σεντόνι: αν δεν ήταν το αίμα θα 'σουν σίγουρη, θα το παράχωνες στο συρτάρι. Τώρα, αναρωτιέσαι ποιό πτώμα τύλιξε μετά την αποκαθήλωση. Αλλά όχι, όχι. Σταύρωση δεν έγινε ποτέ. Ψηλάφισες απ' άκρη σ' άκρη το πάτωμα με γυμνά πόδια και καρφί δε βρήκες ούτε ένα. Ναι.

Τότε, τι; Δε θυμάσαι... Τίποτα δε θυμάσαι! Μόνο τα πλοία. Και τη λαχτάρα του "φεύγω" στα μάτια. Και την Ιφιγένεια του ποιητή να τεντώνει το λαιμό της πρόθυμα κάτω απ' το μαχαίρι: μια τελευταία αναπνοή για μια πνοή.

(Αυτός ο άνεμος φταίει. Αυτός τα σκόρπισε όλα. Αυτός μας σκόρπισε. Αυτή. Η ανόητη, πάντα πρόθυμη Ιφιγένεια. Είμαι βέβαιη. Απόλυτα.)

Ναι, εντάξει. Σβήσε τώρα το φως. Και πρόσεχε που πατάς!... Το απόλυτο, λέω, μην πατήσεις. Πονάει. Αυτό, πιο πολύ από σένα.

Κάτια Δανδουλάκη - Κάτια*

*από το θεατρικό των Ρήγα - Αποστόλου, σε μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, "Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας"

Άωρο

2011-02-05T20:17:00.003+02:00

Όψιμες επιστροφές σε πολύ πρώιμα αναγνώσματα. Καρυωτάκης, Άπαντα. Από κάτω μισοκρυμμένος ο Δύσκολος Θάνατος με τσακισμένες τις σελίδες που στάθηκα. Τσακίζω τις σελίδες που με τσακίζουνε για να με θυμούνται - εγώ δεν τις ξεχνώ. Εκδίκηση, πες. Κρύα πράματα δηλαδή.

Μπαίνω σε ξένους κήπους και μαζεύω σκόρπιες λέξεις: φιλεπίστροφος, μαρμαρυγή, πεπερασμένοι, ασχημάτιστο, ομόκεντρος, κατάσαρκα... Στα δικά του περιβόλια όμως δε ζυγώνω. Την Άνοιξη ίσως, που θ' ανθίζουν οι καταθλίψεις μας. Οι παλιές, έστω.

Βασανίζω τρεις ώρες έναν καφέ και η Sian κόλλησε στα ηχεία:
I 'll hide you, I 'll hide you, I 'll hide you...
και δώστου να 'χει. Άσε με κάτω. Φτάνουν οι κρυψώνες, είμαι ασφαλής. Βρες μου έναν να με πετάξει ξεβράκωτη στο δρόμο και να με καμαρώνει κι εγώ θα του δώσω τα κλειδιά απ' το δυάρι. Άλλο δεν έχω τίποτα. Αν με κάνει να γελάσω θα του φτιάξω και καφέ να 'χει κι αυτός κάτι να βασανίζει.

Θέλω να κατεβάσω το μυαλό μου στον ουρανίσκο και να το ξεράσω μετά στο νεροχύτη. Ν' αδειάσω το κεφάλι μου.
"Τι έχεις; Τι έχεις; Τι έχεις;"
"Αν με ρωτήσεις έστω μία φορά ακόμα, θα σου πω!"
Δε με ξαναρώτησε, φυσικά. Μαθαίνει.

Εγώ μαθαίνω πάλι να γράφω. Μου κρατάει το χέρι ένα εξάχρονο που μου μοιάζει και αραδιάζουμε ολοστρόγγυλα τακτοποιημένα ψηφία σε χαρακωμένο χαρτί. Με μαλώνει όταν ξεφεύγω στο περιθώριο. Μου αρπάζει το μολύβι, το γυρνάει ανάποδα, σβήνει τα λάθη μου και μου το ξανασπρώχνει ανάμεσα στα δάχτυλα.

Γλυκό παιδί. Αγαπημένο. Ας έκανε μόνο πότε - πότε πως δε βλέπει.

Στις άκρες των βλεφάρων μου μέρες τώρα έχει σταθεί μια φράση: "χολήν άμα και όξος". Δεν τη θέλω. Ανοιγοκλείνω τα μάτια να φύγει. Χίλιες φορές καλύτερα η λόγχη. Χίλιες είπα; Λίγες.

Ν' αδειάσω το κεφάλι μου θέλω.

(Έγραψα, τάχα, τώρα;)

Εκεί, στο νότο

2010-11-19T16:03:00.002+02:00

Αρχάγγελος

Πυλά

Σέλα

Δαιμονιά

Σέλα

Ξέχασα το χωριό μου
που το έβαλα κάπου
βορείως των ονείρων μου
για να μην
το ξεχάσω.

Με τον τρόπο του Σπουν Ρίβερ, Μάριος Μαρκίδης, Παρά Ταύτα

Βασίλης Σαλέας - Θαλασσογραφία (Δ. Σαββόπουλος)

**Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Ηλία Ροζάκο και είναι από το flickr

A Novembre...

2010-11-13T12:56:00.004+02:00

...la città si accende in un istante

Α ρε άτιμε Νοέμβρη, το 'καμες πάλι το θαύμα σου!

Giusy Ferreri - Novembre

Photo: Clownfish or Anemonefish. In the wild it forms symbiotic mutualisms with sea anemones. The clownfish feeds on small invertebrates which otherwise potentially could harm the sea anemone (Wikipedia)

Turn around

2010-11-09T11:47:00.002+02:00

Εγώ τώρα θα κοιμηθώ.
Εσύ
ξύπνα με λέγοντας
"είμαι αυτός που γύρισε"

Hold me tight

2010-10-27T15:06:00.002+03:00

Την πρώτη φορά ούτε που το κατάλαβε. "Θα σε δέσω πάνω μου" της είπε και χαμογελούσε αυτή λες και της έταζε ανάσταση. Πέρα ως πέρα τρύπησε η βελόνα το δεξί της χέρι και δεν ένοιωσε τίποτα. Το αριστερό λίγο την πόνεσε κι είπε "αχ!" - είχε παλιά πληγή αυτό και τη θυμήθηκε. Καθώς χάζευε το αίμα σκέφτηκε πως είναι κρίμα να πάει χαμένο τόσο χρώμα. Ξεκίνησε να βουτάει την πένα της και να γράφει σημειώματα. Τ' άφηνε παντού: "όνειρο" πάνω στο μαξιλάρι, "ανασαίνω" στον καθρέφτη του μπάνιου, "πρόσεχε" στο παρμπρίζ κι ένα μικρούλι "εμείς" με ερωτηματικό, το καρφίτσωσε στο μέσα μέρος του γιακά του. Την άλλη μέρα που κοίταξε, δεν ήταν πια εκεί. Άπλωσε όμως το δεξί της πόδι στη βελόνα σαν να δοκίμαζε γοβάκι. "Σώπα" της ψιθύριζε και δαγκωνόταν αυτή να μη φωνάξει. Και δε φώναζε. Έβαζε να παίζουν βαλσάκια στο γραμμόφωνο μέχρι ν' αποκοιμηθεί. Κι όταν ξυπνούσε, άπλωνε πρόθυμα τα άκρα, το κεφάλι, άνοιγε το στέρνο, τις παλάμες. Και περνούσαν οι σπάγκοι ξανά και ξανά, γεροί σπάγκοι, σφιχτά δεμένοι κόμποι, γόρδιοι. Σαν ιστός απλώθηκαν γύρω της κι εκείνη χαμογελούσε. Δεν το έβλεπε - μόνο χαμογελούσε. Γιατί έβλεπε μόνο τις άκρες των δακτύλων του να την τραβούν, να τη μετακινούν, να την αλλάζουν, να τη διώχνουν μακριά και να τη φέρνουν πίσω, να τη στήνουν όρθια και να τη ρίχνουν στα γόνατα, να την πετούν ψηλά και να τη γκρεμίζουν. Υπάκουα εκτελούσε τις κινήσεις της χορογραφίας του και χαμογελούσε. Όλο αγάπη. Και εμπιστοσύνη. Ελεύθερη χαμογελούσε.

Kingdom Come - What Love Can Be

Ζήλια μου

2010-10-12T15:51:00.002+03:00

... the only thing different, the only thing new: I 've got these little things - she's got you

Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο*

2010-09-15T10:10:00.002+03:00

Et maintenant que vais-je faire
de tout ce temps que sera ma vie
De tous ces gens qui m'indiffèrent
Maintenant que tu es partie

Toutes ces nuits, pourquoi... pour qui
Et ce matin qui revient pour rien
Ce cœur qui bat, pour qui... pourquoi
Qui bat trop fort, trop fort...

Et maintenant que vais-je faire
Vers quel néant glissera ma vie
Tu m'as laissé la terre entière
mais la terre sans toi c'est petit

Vous, mes amis, soyez gentils
Vous savez bien que l'on n'y peut rien
Même Paris crève d'ennui
Toutes ses rues me tuent

Et maintenant que vais-je faire
Je vais en rire pour ne plus pleurer
Je vais brûler des nuits entières
au matin je te haïrai

Et puis un soir dans mon miroir
je verrai bien la fin du chemin
Pas une fleur et pas de pleurs
au moment de l'adieu

Je n'ai vraiment plus rien à faire
Je n'ai vraiment plus rien...

*θα τρίζουν (μάλλον) τα κόκκαλα του Καρυωτάκη αλλά δε βρήκα πιο ταιριαστό τίτλο...

Περάστε κόσμε - δραχμή τα ακροβατικά!!!

2010-07-30T10:53:00.003+03:00

And I never drank alcohol
and I never got high
It was the end of a hundred years that took me by suprise
What I thought to be dangerous
on the verge of a smile
turning out to be nothing more than hiss and overdrive
And there is nothing
or no one that powerful
and the light that shines upon you says the same
When I wake up I 'm doing a somersault
for the ones who never dared to speak my name
I am shy and mysterious
when I say my goodbyes
when I part with the ones I 've come to love throughout my life
When the times are miraculous
when I stop to think twice
when I sleep in the bushes next to where the treasure lies
Where the devil
in the words that you speak to me
when there's nothing left and we are at the end
in the heavens you laugh at me secretly
where it echoes over and over again
And there is nothing
or no one that powerful
and the light that shines upon you says the same
When I wake up
I 'm doing a somersault
for the ones who never dared to speak my name.

I got you on tape - Somersault

Gone

2010-07-02T21:33:00.002+03:00

Δεν θα ξανάρθει ποτέ.

Τη βραδιά που έφυγε, διηγείστε την ιστορία σ’ ένα μπαρ. Στην αρχή τη διηγείστε σα να ήταν δυνατό να τη διηγηθεί κανείς. Ύστερα σταματάτε. Μετά τη διηγείστε γελώντας, σα να ήταν αδύνατο να έχει συμβεί ή, σαν να την είχατε φανταστεί.

Την επόμενη μέρα ξαφνικά, ίσως ν’ αντιληφθείτε την απουσία της μέσα στο δωμάτιο. Την επόμενη μέρα ίσως νοιώσετε έναν πόθο να την ξαναδείτε εκεί, μέσα στην παράξενη μοναξιά σας, σαν να μην την ξέρατε.

Ίσως την ψάχνετε έξω από το δωμάτιο, στις ακρογιαλιές, στις πλατείες, στους δρόμους. Μα δεν θα μπορούσατε να τη βρείτε γιατί στο φως της μέρας δεν αναγνωρίζετε κανέναν. Δεν θα την αναγνωρίζατε. Απ’ αυτήν δεν ξέρετε παρά μόνο το κοιμισμένο της σώμα, με τα μάτια πότε μισάνοιχτα πότε κλειστά. Το σμίξιμο των κορμιών δεν μπορείτε να το αναγνωρίσετε, ποτέ δεν θα μπορέσετε να το αναγνωρίσετε. Δεν θα μπορέσετε ποτέ.

Όταν κλαίγατε, κλαίγατε μόνο για τον εαυτό σας και όχι γι’ αυτή τη θαυμαστή αδυναμία να την ανταμώσετε πέρα από τη διαφορά που σας χωρίζει.

Απ’ όλη αυτή την ιστορία σας μένουν μόνο μερικές λέξεις που πρόφερε μέσα στον ύπνο, αυτές που λένε από τι πάσχετε: αρρώστια του θανάτου.

Σύντομα παραιτείστε, δεν την ψάχνετε πια ούτε μέσα στην πόλη, ούτε μέσα στη νύχτα, ούτε τη μέρα.

Όμως έτσι μπορέσατε να ζήσετε αυτόν τον έρωτα με τον μόνο τρόπο που ήταν δυνατό για σας: χάνοντάς τον πριν ακόμα γεννηθεί.

Μαργκερίτ Ντιράς, Η Αρρώστια του Θανάτου

Matt Elliott - Gone

THE ONLY ONE

2010-06-25T13:25:00.004+03:00

...
so, come on love, draw your (s)words
shoot me to the ground
cause you are
the
only
one
...

Ουκ έστιν ώδε...

2010-02-15T20:12:00.004+02:00

Lady Lazarus
by: Sylvia Plath

I have done it again.
One year in every ten
I manage it

A sort of walking miracle, my skin
Bright as a Nazi lampshade
my right foot

A paperweight
my face featureless, fine
Jew linen.

Peel off the napkin
O my enemy.
Do I terrify?

The nose, the eye pits, the full set of teeth
the sour breath
will vanish in a day.

Soon, soon the flesh
the grave cave ate will be
at home on me

And I a smiling woman.
I am only thirty.
And like the cat I have nine times to die.

This is Number Three.
What a trash
to annihilate each decade.

What a million filaments.
The peanut-crunching crowd
shoves in to see
them unwrap me hand and foot
The big strip tease.
Gentlemen, ladies

These are my hands
My knees.
I may be skin and bone

Nevertheless, I am the same, identical woman.
The first time it happened I was ten.
It was an accident.

The second time I meant
to last it out and not come back at all.
I rocked shut
as a seashell.
They had to call and call
and pick the worms off me like sticky pearls.

Dying
is an art, like everything else.
I do it exceptionally well.

I do it so it feels like hell.
I do it so it feels real.
I guess you could say I've a call.

It's easy enough to do it in a cell.
It's easy enough to do it and stay put.
It's the theatrical
comeback in broad day
To the same place, the same face, the same brute
Amused shout:

"A miracle!"
That knocks me out.
There is a charge
for the eyeing of my scars, there is a charge
for the hearing of my heart
It really goes.

And there is a charge, a very large charge
for a word or a touch
or a bit of blood
or a piece of my hair or my clothes.
So, so, Herr Doktor.
So, Herr Enemy.

I am your opus,
I am your valuable,
the pure gold baby
that melts to a shriek.
I turn and burn.
Do not think I underestimate your great concern.

Ash, ash
You poke and stir.
Flesh, bone, there is nothing there

A cake of soap,
a wedding ring,
a gold filling.

Herr god, Herr Lucifer
Beware
Beware.

Out of the ash
I rise with my red hair
and I eat men like air.

From "Ariel", 1966

Rob Dougan - Left me for dead

Ιστορία για Αγ(ρ)ίους

2010-02-11T21:01:00.002+02:00

Γυμνό Σώμα

Ι.
Είπε:
ψηφίζω το γαλάζιο.
Εγώ το κόκκινο.
Κι εγώ.

Το σώμα σου ωραίο
Το σώμα σου απέραντο.
Χάθηκα στο απέραντο.

Διαστολή της νύχτας.
Διαστολή του σώματος.
Συστολή της ψυχής.

Όσο απομακρύνεσαι
Σε πλησιάζω.

Ένα άστρο
έκαψε το σπίτι μου.

Οι νύχτες με στενεύουν
στην απουσία σου.
Σε αναπνέω.

Η γλώσσα μου στο στόμα σου
η γλώσσα σου στο στόμα μου-
σκοτεινό δάσος.
Οι ξυλοκόποι χάθηκαν
και τα πουλιά.

Όπου βρίσκεσαι
υπάρχω.

Τα χείλη μου
περιτρέχουν τ' αφτί σου.

Τόσο μικρό και τρυφερό
πως χωράει
όλη τη μουσική;

Ηδονή-
πέρα απ' τη γέννηση,
πέρα απ' το θάνατο.
Τελικό κι αιώνιο
παρόν.

Αγγίζω τα δάχτυλα
των ποδιών σου.
Τι αναρίθμητος ο κόσμος.

Μέσα σε λίγες νύχτες
πως πλάθεται και καταρρέει
όλος ο κόσμος;

Η γλώσσα εγγίζει
βαθύτερα απ' τα δάχτυλα.
Ενώνεται.

Τώρα
με τη δική σου αναπνοή
ρυθμίζεται το βήμα μου
κι ο σφυγμός μου.

Δυό μήνες που δε σμίξαμε.
Ένας αιώνας
κι εννιά δευτερόλεπτα.

Τι να τα κάνω τ' άστρα
αφού λείπεις;

Με το κόκκινο του αίματος
είμαι.
Είμαι για σένα.

Γιάννης Ρίτσος, Αθήνα 24.9.80

Dedication

2010-01-30T20:42:00.006+02:00

Κάποια

στη σιωπή

που σε κοιτούσε

να κοιμάσαι...

Poets of the Fall - Sleep

Σκόρπια

2010-01-10T20:19:00.005+02:00

Πάντα, τόση ανηφόρα
τα πέδιλά μου λιωμένα σιωπηλό μου φεγγάρι
Νυχτώνει σιωπηλό μου φεγγάρι
Εγώ για δύο ποια ζωή; το ίδιο χρώμα
Τόση σκόνη, καληνύχτα
μιλάω στο κενό το ίδιο χρώμα
δεν σου μοιάζω
καληνύχτα είναι έννοια αφηρημένη
μου είναι αδιάφορο
παράγγειλε να πιω είναι τώρα ή ποτέ
μισό τσιγάρο πάντα λείπεις
κι ύστερα ήταν κλειστός
αργεί να τελειώσει
Θέλω να πω... καληνύχτα
αυτό είναι
ποια χαρά; μάτια μου… ποια ζωή;
δεν απαιτώ το θέλω
θέλω να πω, αργεί να τελειώσει, ραγίζει
μισό τσιγάρο διαδρομή… καληνύχτα
κάποιον βρίσκω και κλαίει, καληνύχτα
νυχτώνει
η καμπαρντίνα μου άδεια το ίδιο χρώμα πάντα
καληνύχτα δεν τελειώνει
ούτε αντίσταση, ούτε ανάσα
δεν σου μοιάζω
δεν απαιτώ το θέλω
μιλάω στο κενό, αυτό είναι
αυτό είναι…
απ’ το άλφα ν’ αρχίσω

Έξοδος - Τάνια Τσανακλίδου*

*Το τραγούδι περιλαμβάνεται στην Προσωπογραφία της Τάνιας Τσανακλίδου. Σε αυτό πλέκονται στίχοι από όλα τα τραγούδια του cd.

Quiero olvidar?..

2010-01-03T11:16:00.001+02:00

Quiero olvidar el aroma de tu cuerpo.
Quiero olvidar el sabor de tus labios.
Quiero tener por una vez
una vida feliz.
Por eso, me voy...

Gracias por todo lo que me diste.
Gracias por amarme.
Pero no tengo ilusión
que tú eres mi razón.

Por eso, me voy...

Dime qué es lo que tienes
que yo no puedo olvidarte.
Mira, mírame, mi niña
mira que mi alma sangra.

Αναμετάδοση (κατόπιν αδείας...)

2009-12-29T18:55:00.003+02:00

Τρέμουν στις μνήμες οι στιγμές
Θολές της νύχτας οι ευχές
Τι ‘ναι μωρό μου οι προσμονές;
Ζωή που στάζει

Τρέχει νομίζεις ο καιρός
Δεν έχει πίσω λες σκυφτός
Κι εσύ του χρόνου οπαδός
Κι ας σε τρομάζει…

Ζεις με τ’ αρώματα του νου
Τέρας εσύ του θησαυρού
φυλάς ανάγκες του κορμιού
Θαρρείς αγιάζεις

Νύχια γαμψά και κοφτερά
προτάσσεις σ’ όποιον σε κοιτά
αν η ματιά του είναι γλυκιά
Γιατί σπαράζεις

Τρέμεις μην τύχει και φανεί
πως χρόνια τώρα η προσμονή
για ένα χάδι στην ψυχή
Σε κομματιάζει

Μόνος γιατρεύεις τον καιρό
Σημάδι η αγάπη στο μυαλό
Κόκκινο ρόδο μα μισό
Δε σου ταιριάζει

Κι αναριγάς στη σκέψη αν
τραφούν οι ανάγκες που πεινάν
Φύγουν οι μνήμες που πονάν
Με τι θα μοιάζει;

Έχει μια ασφάλεια η φυγή
Κρυψώνα βρίσκει η ενοχή
Κομμάτια αν κάνεις την ψυχή
Δε θα φωνάζει…

Κατερίνα Αργέντη, "Κρύψου", argentina.blogspot

Kosheen - I 'll hide you

Μόλις το διάβασα ένιωσα οικεία. Σαν να βλέπω έναν πολύ δικό μου άνθρωπο. Τη ζωγραφιά του. Όσο γκρίζο και να 'βαλα, τόσο πιστά δεν τον απεικόνισα ποτέ εγώ. Το χρωστάω λοιπόν αυτό το "πορτραίτο". Στην Κατερίνα.

Ανάσες

2009-11-16T21:24:00.005+02:00

Ανοίγει τα μάτια. Μισοσκόταδο και το φως της τηλεόρασης: Sense and sensibility, τίτλοι τέλους. Η κίνηση να πιάσει το ρολόι στο κομοδίνο, φέρνει μια υγρή μουσούδα στο λαιμό της. Πανικός. Τι ώρα, τι μέρα; Κυριακή, η ώρα αδιάφορη. Λήξη πανικού. Ανάσα.

Καφές και το πρώτο τσιγάρο. «Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό». Όχι ακόμα ραδιόφωνο, αργότερα. Ακολουθία τραγουδιών, ακολουθία συνειρμών. Κλικ. «Της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε ξανά». Επόμενο κλικ. «Την τρίτη μας μέρα δε θα ‘μαστε ένα». Επιμένει. «Κάποιος άλλος φόραγε και μ’ έκανε συντρίμμι, τ’ άρωμά σου». Όχι. «Μια φωνή παθιασμένη: δε θα πας πουθενά». Η μουσούδα ακουμπισμένη στα γόνατά της. Ώρα για βόλτα. Ανάσα.

Ανάβει τσιγάρο και τσαλαβουτάει στις λάσπες. Η μουσούδα σκυμμένη στα ίχνη των Άλλων. Στη φύση του είναι. Στη δική της, όχι. Ηλικιωμένη κυρία με all dressed up μικροσκοπικό τετράποδο συνοδό πλησιάζει. Εκατέρωθεν χαμόγελα και καλημέρες, «πόσο είναι ο δικός σας;», «κυνηγόσκυλο δεν είναι;», «τον έχετε στειρώσει;». Ή δεν την ικανοποιούν οι απαντήσεις ή την ενοχλεί ο καπνός. Απομακρύνεται. Στην πάνω γωνία εμφανίζεται Deutsche Schäferhund και η μουσούδα υψώνεται ανήσυχα. Ώρα να φεύγουμε. Ανάσα.

Τηλεφώνημα πρώτο, ο Γ. Θες να ‘ρθεις; Θα μαγειρέψω. Πρόταση επανασύνδεσης κρυμμένη κάτω από κρέας στη σχάρα και σαλάτα εποχής – μετάφραση του «μαγειρεύω». Ο κίνδυνος υψηλός όσο και το δέλεαρ. Όχι, λέω να μαζέψω λίγο το σπίτι, δε σε πειράζει ε; Όχι δεν πειράζει, τα λέμε. Ανάσα.

Μπλογκάρισμα. Κάτι για τον Μάνο. Παλαιότερη ανάρτηση. Δημουλά. Παλαιότερη ανάρτηση. Κείμενο de profundis. Φτάνει. Στον player ο Σταμάτης: «τη νύχτα που ‘χεις μέσα σου τη λες με τ’ όνομά σου». Όχι ακόμα ραδιόφωνο, αργότερα. Κυριακάτικο γεύμα, πατάτες τηγανητές με κέτσαπ και η μουσούδα ροκανίζει κόκκαλα στο χαλί. Τηλεφώνημα δεύτερο, ο Θ. Δε θα ‘ρθω κι αυτή την εβδομάδα, κάτι έτυχε. Καλύτερα. Αγαπημένη του ασχολία να μετρά τα τσιγάρα στο τασάκι μου. Κόκκινο φωτάκι στην οθόνη. Ανάσα.

Τι λες; Να, βλέπεις; Στραβώνει. Θα δούμε. Πρέπει να έρθεις οπωσδήποτε. Ό,τι νομίζεις καλύτερο, για μένα είναι εντάξει. Θα δούμε. Γεια. Πίσω στα dvd’s. Bridget Jones’s Diary. Μια χαρά. Τηλεφώνημα τρίτο, η Ε. Παίρνω την Α. και δεν απαντάει. Στην άλλη συσκευή, τηλεφώνημα τέταρτο, η Α. Πρέπει να σε δω απόψε. Για δυο ώρες, να μιλήσουμε. Θα σου πω που. Εντάξει. Ανάσα.

Ρακόμελο. Στέκεται όρθιος δίπλα μου. Δε θα φύγει λέει αν δεν το πιω. Άσπρο πάτο. Εντάξει; Φέρε μου τώρα μια μπύρα. Η Ελενίτσα απ’ τα ηχεία εκτελεί τη Βίκυ: «κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα». Η Α. είναι όμορφη απόψε. Εκείνη, με γαλότσες και αδιάβροχο, άβαφτη. Πονάνε και γελάνε μαζί χρόνια τώρα. Αγαπιούνται. Σήμερα πιο πολύ γιατί ανησυχούν. Η μια για την άλλη. Ανησυχούν και γελάνε. Πάμε; Πάμε. Ανάσα.

Πατησίων. Σε ποιο ύψος; Όχι πολύ χαμηλά – όπως πάντα. Παραδόξως ευγενής και σιωπηλός. Που στο διάολο είναι τα κλειδιά; Η μουσούδα έξαλλη από χαρά. Ήρεμα. Βόλτα και ύπνο. Με την επιστροφή, πίσω στα dvd’s. Όχι ραδιόφωνο σήμερα. Ο Charlton Heston σε σινεμασκόπ. Τέλεια. Σχεδόν. Μην ξεχάσω το ξυπνητήρι. Αγκαλιάζει το μαξιλάρι. Ανάσα.

Εύκολο είναι, βλέπεις; Και χωρίς εσένα.

Radiohead – Exit Music (for a film)

Fountain - The music

2009-11-03T11:16:00.004+02:00

Ο Άστολος Στρατιώτης ή «Ο Θάνατος οδηγεί στο Δέος» («Death is the road to Awe»)*
Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε σε πραγματικό χρόνο 46 λεπτών και 20 δευτερολέπτων, όσο ακριβώς διαρκεί το soundtrack του «The Fountain», ενώ κάθε παράγραφος έχει τον τίτλο της από τα tracks του άλμπουμ και η συγγραφή της άρχιζε και τελείωνε στη διάρκεια του κάθε κομματιού

1. The Last Man 6:08
Δεν ξέρω πόσα ψέματα μπορώ να κάψω πριν καώ. Να τυλιχτώ μέσα τους για να αποφύγω τη φλόγα των συνεπειών. Εδώ και τρεις εβδομάδες αρνούμαι να ξυπνήσω, μεθάω ενοχλητικά για τους γύρω μου και ερωτεύομαι βάναυσα. Σαν να μην υπάρχει ομορφιά. Και είναι ειρωνικό πως με όλα αυτά αναζητώ την ομορφιά που μου λείπει, καταφέρνοντας τελικά να την κάνω να με αποστρέφεται. Ακόμα ένα βράδυ στην Πανόρμου, στο «Santa Botellia», με εξομολογήσεις εκ του πονηρού, από αυτές που με συμφέρουν. Μόνο τα λεπτά αντρικά δάχτυλα του Κωνσταντίνου με συνεφέρνουν λίγο και μου θυμίζουν πως ίσως υπάρχει ένας σκοπός σε όλα. Και πώς τον αγγίζεις αυτόν τον σκοπό, ρε φίλε?
Με ποιες προσυμφωνημένες αγριότητες? Κάτι σπαράζει μέσα μου για να γεννηθεί κι εγώ του τάζω συνέχεια έκτρωση. Οι νότες σβήνουν, το χρονόμετρο κυλάει.
2. Holy Dread 3:52
Πάλι σέρνομαι γύρω από το εγώ μου, αδιαφορώντας για οτιδήποτε λάμπει περισσότερο από μένα. Πάλι θέλω να αγκαλιάσω ασκώντας απειλή. Από τη μέρα που γνώρισα τον Άστολο Στρατιώτη. Μάτια λύκου και χαμόγελο παιδιού ο Άστολος. Ό,τι χρειάζομαι για να συντηρούμαι με τσαλακωμένη αυταρέσκεια. Μπορεί να υπάρχει έρωτας εδώ? Κι αν ναι, πώς τον ζωγραφίζεις? Με πόσες αφαιρέσεις δικαιολογείς την τέχνη του ψέματός σου?
3. The Tree of Life 3:45
Γράφω σαν να έχω blog. Μάλλον επειδή μπλοκάρω. Να ζητήσω και να δώσω. Πείραμα αντοχών σήμερα κι εξήγηση καμία. Στο «Santa» ο Πολέμαρχος δε μου μιλάει. Ίσως και να χει και δίκιο. Συνεχίζω να κοιμάμαι ακόμα και στον ξύπνιο μου. Κι από φόβο μην ξυπνήσω, δεν ροχαλίζω, δεν θέλω ήχους, μόνο σιωπή και παραίτηση. Να μη νοιάζομαι.
4. Stay with Me 3:36
Ο Άστολος Στρατιώτης μου πήρε κάτι που δεν είχα για να δώσω. Μου το αντάλλαξε δίνοντάς μου το τζάκετ του για φυλαχτό. Θα ήθελα να του πω «μείνε μαζί μου» αλλά ξέρω και ξέρει πως ούτε εγώ ούτε αυτός θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε κάτι τέτοιο. Ακόμα και αν τον αγκάλιαζα γυμνός κάτω από έναν πλάτανο. Θαμπά που είναι τα πολύτιμα! Κι απέραντα!
5. Death is a Disease 2:34
Από τη μέρα που βγήκα από το χειρουργείο αισθάνομαι τα άκρα μου μουδιασμένα. Τη μάνα μου φοβισμένη από τη συμπεριφορά μου. Τις αντιδράσεις μου επιτηδευμένα οξυμένες. Τι μαλακώνει τον θυμωμένο?
Μόνο αν η σκηνοθεσία του πετύχει, υποθέτω. Τα μαλλιά του Άστολου σκέφτομαι να χαιδεύω.
6. Xibalba 5:23
Μόλις μου γέλασε το ήξερε πως μου χάριζε άγνωστη λέξη. Όταν του έκανα το πρώτο μου δράμα, μου είπε πως αυτό ακριβώς με τρέφει. Δεν είχα ωραίο σπίτι για να τον καλέσω. Στούντιο ρετιρέ απεριποίητο. Κι αυτός με αρβύλες. Λες και ήξερε πως στο σπίτι μου βρέχει συχνά. Φοβάμαι το ενδεχόμενο να μη δω ποτέ τα πέλματά του. Τα προστατεύει κρύβοντάς τα σε βαριά παπούτσια. Κι εγώ προσποιούμαι ότι του τραβάω τα κορδόνια. Μετά γελάμε, κι εξήγηση καμία. Αισθανόμαστε και οι δύο ασφαλείς μόνο στην παρεξήγηση. Τα χείλη του κάνουν ζιγκ ζαγκ στο σχήμα τους. Κι όταν γελάνε είναι αμείλικτα.
7. First Snow 3:09
Κάλεσα ανθρώπους αύριο στο σπίτι μου αλλά φοβάμαι πως μόλις ξυπνήσω θα το έχω μετανιώσει. Τα ρουθούνια μου καίνε κι αυτό δεν είναι καλός σύμβουλος για καλέσματα. Στο ριάλιτι της ζωής μου το μοντάζ είναι επιεικώς ερασιτεχνικό. Γι’ αυτό κι εγώ το καλλωπίζω, το φτιασιδώνω όσο μπορώ γράφοντας.
8. Finish it 4:25
Δεν φταίνε οι άλλοι που με παρεξηγούν. Εγώ αρέσκομαι στο να τους γ*** με το να τους μπερδεύω. Περιμένοντας κάποιος να μου ζητήσει τα ρέστα, μόνο και μόνο για να έχω το δικαίωμα να τον βρίσω μετά. Του τύπου «μάνα, φτιάξε μου φαγητό». «Τι μου έφτιαξες? Σπανακόρυζο? Άντε μου στο διάολο». Και η κακομοίρα ξέρει πως μου αρέσει το σπανακόρυζο. Πώς να μη φρικάρει μετά?
9. Death is the Road to Awe 8:26
Για όλα υπάρχει μια βολική εξήγηση. Όταν στο νοσοκομείο μου έφυγε ο ορός και κυλιόμουνα στην τουαλέτα μέσα στα αίματα, πρώτα σκέφτηκα τι ωραία εικόνα είναι αυτή και μετά μου πέρασε από το μυαλό να ζητήσω βοήθεια. Την επόμενη μέρα έβγαλα μια επίπλαστη καλοσύνη απέναντι σε όλους επειδή ήμουν ικανοποιημένος από την εικόνα μου. Δυο εβδομάδες μετά κοιμόμουν στο σπίτι ενός καλοπροαίρετου αλλά ανυπόφορου βλάκα, μόνο και μόνο επειδή με κερνούσε. Γύρισα σπίτι μου όταν αισθάνθηκα την ανάγκη να κάνω ντους. Αύξησα τη δόση των αντικαταθλιπτικών και κοιμόμουνα δεκαπεντάωρα. Όταν ξύπναγα ο ουρανός ήταν εξίσου ανυπόφορος. Αλλά έπρεπε να συμβιβαστώ και να πω «τι ωραίος ουρανός». Για να επικοινωνήσω με τους γύρω μου. Ονειρευόμουνα γυαλιστερές φωσφορούχες βδέλες στο σώμα μου, να κοινωνούνε το κακό μου αίμα. Να λάμπουν χορτάτες από τον φόβο μου.
10. Together we will live forever 5:00
Θα ήθελα να κοιμηθεί δίπλα μου ο Άστολος. Να του βάζω φορεσιές-στολές στον ύπνο του παρατηρώντας τον. Κι αυτό δεν είναι καψούρα. Όχι τουλάχιστον όπως έχουμε μάθει να την αποκρυπτογραφούμε. Συμβόλαιο αγάπης είναι για να μην κρυώνει. Ένα κομψό λάθος είναι που κι εγώ ο ίδιος θα το ξεχάσω ύστερα από λίγο καιρό. Μια ομορφιά περαστική, για να έχουν τα ψέματά μου λίγη καλοσύνη. Να γλυκαίνουν κι εμένα και τους περαστικούς. Ξυπόλητος στο πάτωμα του σπιτιού του, στα ίχνη των ποδιών του, ψάχνω να βρω τα βήματά μου. Και μετά θα σφουγγαρίσω με λύσσα, να εξαφανιστούνε όλα.

* “Death is the Road to Awe”. Τίτλος κομματιού από το ορχηστρικό soundtrack του Clint Mansell για την ταινία του Darren Aronofsky “The Fountain”

Το κείμενο είναι μια παλιά "Ταπεινογραφία" του Τάσου Θεοδωρόπουλου (εφημερίδα Το Θέμα, Απρίλιος 2007)

Ποιός ξέρει τ' άλλο μου φθινόπωρο;

2009-10-03T14:44:00.002+03:00

Άρχισε ψύχρα.
Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση.
Η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη
ξοδεύτηκε σε κάποια υδρορροή.
Ως χθες ακόμα, όλα έρχονταν:
ζέστες, η διάθεση για φως,
λόγια, πουλιά,
πλαστογραφία ζωής.
Γονιμοποιούνταν κάθε βράδυ τα φεγγάρια,
πολλοί διάττοντες έρωτες
ήρθαν στον κόσμο τον περασμένο μήνα.

Τώρα η γνωστή ψύχρα
κι όλα να φεύγουν:
ζέστες, πουλιά, η διάθεση για φως.

Φεύγουν τα πουλιά, ακολουθούν τα λόγια,
η μια ερήμωση τραβάει πίσω της την άλλη
με λύπη αυτοδίδακτη.
Ήδη αποσυνδέθηκε το φως από την επανάπαυση
κι από τις καλημέρες σου.
Τα παράθυρα ενδίδουν.
Το χέρι του μεταβλητού κλείνει τα τζάμια
άλλοι λεν ως την άνοιξη,
άλλοι φοβούνται δια βίου.

Κι εσύ τι κάθεσαι;
Καιρός να μπεις κι εσύ στα αλλαγμένα.
Να γίνεις ό,τι αναρωτιόμουν πέρυσι:
"ποιός ξέρει τ' άλλο μου φθινόπωρο;"
Άρχισε ψύχρα.
Ρίξε στην πλάτη σου ένα ρούχο αποδημίας.

Αποδημητικές καλημέρες, Κική Δημουλά, Το λίγον του κόσμου

Μόρφω Τσαϊρέλη - Πέταξες (Corsica)

Qui me amat, amat et canem meam

2009-09-08T16:24:00.006+03:00

To T. W. Higginson 25 April 1862

[...]
You ask of my companions. Hills, sir, and the sundown. And a dog as large as myself that my father bought me. They are better than human beings, because they know but do not tell.
[...]

"The Letters of Emily Dickinson"

Κώστας Χατζής - Ο καλύτερός μου φίλος

Τα τρένα που φύγαν...

2009-09-02T00:39:00.004+03:00

... αγάπες μου πήρανε;

Νοέμβρης μήνας δε θα μείνει...

... να μη θυμάμαι στις οκτώ

The Walkabouts - The train lives at eight

Back to you

2009-08-29T21:44:00.007+03:00

You flick your mane and click your fingers again
and from your back you call my name
and like a fool I run back to you
and dance along to your latest tune.

And when the land slides
and when the planets die
that's when I come back
when I come back to you...

You roll those eyes and trap my hand in gour thighs
it's slavery but in disguise
and like a fool I come right back to you.
There's nothing else that I can do.

And when the pigs fly
and when the planets die
that's when I come back
when I come back to you...

And when the sun cools
and when the stars fall
that's when I come back
when I come back to you...

And when the war machines
rust eternally
that's when I come back
when I come back to you...

And when your heart bleeds
for a love that's dead like me
that's when I come back
when I come back to you...

Brett Anderson - Back to you

Έρως θνήσκων

2009-08-17T21:50:00.005+03:00

Κρίμα νεαρός θεός και να πεθαίνεις
("Χάρη", Σωκράτης Ξένος)

Amor mio si muero - Angelique Ionatos
ένα ποίημα του Pablo Neruda

Καλή Αντάμωση

2009-08-02T14:55:00.006+03:00

Έτοιμα είναι όλα. Το σπίτι τακτοποιημένο, το ψυγείο άδειο, οι λογαριασμοί όλοι πληρωμένοι. Κατέβηκε απ' το πατάρι και το μεγάλο εκδρομικό σακίδιο, γέμισε με ρούχα πολύχρωμα, μαγιό, παρεό και φλατ σανδάλια. Ενήμερος και ο διαχειριστής για να χει το νου του. Ενήμερες και οι αγκαλιές εκεί κάτω, ν' ανοίξουν εγκαίρως για την υποδοχή, να μείνουν κλειστές και να ανοίξουν πάλι λίγο πριν τον αποχαιρετισμό. Πόσα χιλιόμετρα πρέπει κανείς να ταξιδέψει για να βρει ανοιχτή αγκαλιά!

Όλα εντάξει, τακτοποιημένα, εκκρεμότητα καμιά. Ό,τι έπρεπε να γίνει, έγινε. Ό,τι έπρεπε να ειπωθεί, ειπώθηκε. Ό,τι έπρεπε να ξεχαστεί, ξεχάστηκε. Κι ό,τι έπρεπε να εξηγηθεί, εξηγήθηκε. Όλα εντάξει. Καθαρά. Τα καταλάβαμε όλα. Ούτε ένα "μήπως", "ίσως", "άραγε" δε θα μείνει πίσω. Φροντίσαμε. Αποκρυπτογραφήσαμε όλους τους κώδικες. Δε μας πήρε και πολύ! Είναι εύκολο όταν ο καθένας έχει τους δικούς του. Και φεύγουμε ήσυχοι. Πως κάναμε το σωστό. Εξασφαλίσαμε την ησυχία μας και τη μοναξιά μας και κανείς δεν θα κινδυνέψει να ΜΗ μείνει μόνος. Όλα καλά λοιπόν!

Να θυμηθώ μόνο φεύγοντας να κατεβάσω το γενικό.

Καλή αντάμωση.

Μιχάλης Κακέπης - Καλή Αντάμωση

Εγώ, σε βλέπω!

2009-06-12T12:09:00.004+03:00

Γιορτές χριστουγέννων που πέρασαν. Ανάμεσα σε μικροπράγματα προσεκτικά διαλεγμένα για τους αγαπημένους, ένα μικρό ημερολόγιο. Για κείνον. Δεν το διάλεξα, με διάλεξε ο τίτλος του: «Κι αν σβήσεις τα μάτια μου, εγώ σε βλέπω». Δεν του το δωσα ποτέ.

Ιούνιος μήνας και ξυπνάω αργά. Σκουντουφλάω ως το νιπτήρα, αφήνω το κρύο νερό να τρέξει και ρίχνω μια ματιά στον καθρέφτη. Στη θέση των ματιών, δυο πληγές. Ατέλειωτες ώρες μπροστά σε οθόνες, λιγότερες στον ήλιο, δάκρυ ούτε ένα. Φτάνουν όμως τα άλλα. Και ο λιγοστός ύπνος. Η φράση κολλάει στο νου μου:

«Κι αν σβήσεις τα μάτια μου…»

Λίγο αργότερα, online, πέφτω πάνω στη Χαρά. Όνομα και πράμα, «Χαρά Θεού» τη φωνάζω.

- Πες μου την πρώτη φράση που σου ‘ρχεται στο νου, της λέω.

- Καίγονται τα μάτια μου!

- Χα! Για σκέψου!..

Συνεχίζω. Ανοίγω παράθυρα και ρωτάω επίμονα: πες μου την πρώτη φράση που σου ‘ρχεται στο νου! Άλλοι απαντούν άμεσα. Άλλοι ρωτούν υποψιασμένοι «γιατί». Άλλοι με πειράζουν για τις πρωινές μου… αναζητήσεις. Ιδού τα αποτελέσματα.

Ιωάννα

«Γαμώτο, πάλι θ’ αργήσω στο γραφείο! Πρέπει να ρυθμίσω το ρημάδη τον ύπνο μου, δεν πάει άλλο!..»

Εύα

«Παιδιά – νεότητα – χαρά – μουσική – αγάπη – φίλοι»

Βασίλης

«Σκατά!»

Σάκης

«Τις συγκοινωνίες μου μέσα!!!»

Αντιγόνη

«Ελπίζω όσο περνάει η μέρα, να γίνεται καλύτερη… Αυτό μόνο»

Εύη

«Σκατά!»

Ρηνιώ

«Εμείς γι’ αλλού κινήσαμε γι’ αλλού, κι αλλού η ζωή μας πάει…»

Κική

«Φτου! Πάει το μπανάκι μου!»

Ντίνος

«Άντε, να τελειώνουμε!»

Ούτε δώδεκα η ώρα και ο εκνευρισμός στο φουλ – για τους περισσότερους. Οι σπουδές, οι δουλειές, οι υποχρεώσεις. Και οι ελπίδες. Και η συνθηκολόγηση. Και η παραδοχή. Μόνο το Ευάκι ξεχωρίζει! 23 Μαϊων το Ευάκι και σπουδάζει νηπιαγωγός!

Δεν έχει πόρισμα αυτή η «έρευνα». Όχι που να αφορά στους άλλους τουλάχιστον. Για μένα δεν αλλάζει τίποτα…

«… εγώ, σε βλέπω»

Φώναξέ με

2009-06-05T16:49:00.007+03:00

Συναντηθήκαμε στη μέση του πεδίου
μιας μάχης άσκοπης και δίχως νικητή
Απαλλαγμένοι από ενοχές εντίμου βίου
στεφανωμένοι πια τη δόξα του αγίου
και σκεπασμένοι με τη σκόνη του ασκητή.

Δεν είχες όπλα, δε φορούσα πανοπλία
Αίμα δεν έτρεξε, δεν ήχησε κραυγή
Ήσυχα λόγια μοναχά ήταν η λεία
λόγια που μήτε θα τα γράψουν σε βιβλία
μήτε τραγούδια θα τα πλέξουν ραψωδοί.

Τα θύματά μας τα φιλήσαμε στο στόμα
πριν κατευόδιο να τους γνέψουμε στερνό
Διάπλατα ορθάνοιχτα τα μάτια τους ακόμα
και οι φωνές τους μας καλούν από το χώμα
σαν την καμπάνα εκκλησιάς σ’ εσπερινό.

Δεν θα πληρώσεις αμαρτίες, δεν θα κλάψεις
Κι ούτε κι εγώ ποτέ μου θα τιμωρηθώ
Όμως θυμήσου πριν την τελευταία σπίθα θάψεις
ποιό είναι τ’ όνομα που πρέπει να φωνάξεις
για να ΄ρθω πλάι της για πάντα να θαφτώ.

Στον Κ.

Κλικ, φωτογραφικά και άλλα

2009-05-22T23:00:00.009+03:00

«Κάνε κλικ» σου λέει. «Κάνε, να δεις!». Κάνεις και ανοίγεται μπρος σου κόσμος ασπρόμαυρος. Καινούριος όμως, όχι εκείνος ο παλιός, ο κιτρινισμένος, ο των λησμονημένων απ’ όλους πια, προγόνων… Ένας νεαρός με την πλάτη στον τοίχο. Ένα κορίτσι σκεφτικό. Ένα κλουβί που αιωρείται με φόντο ερείπια. Ασυνάρτητα κομμάτια κόσμου, εικόνες κλεμμένες και φυλακισμένες για πάντα. Κι όλα μαζί, ένα ταξίδι. Το μάτι χαϊδεύει τις εικόνες μία μία με προσοχή χεριού που διαλέγει μαντήλι ολομέταξο γι’ ακριβό λαιμό. Και στέκεται στο παράθυρο.

Παράθυρο καγκελόφραχτο και σκοτεινό. Σε τοίχο πέτρινο, στολισμένο με τα απομεινάρια ενός κισσού. Μπλεγμένα τα ρημαγμένα κλαδιά στα κάγκελα, όχι φιλάρεσκα μα σαν απειλητικά – να τρυπώσουν, να δουν το μέσα. Περνάς εσύ στην άλλη πλευρά: μέσα. Θέα κομματιασμένη από κείνη τη μεριά, χωρισμένη σε πολλά μικρά τετράγωνα σαν απλωμένη τράπουλα. Έτσι να κάνεις, τα μαζεύεις στο χέρι σου, τα ανακατεύεις και τα ξαναμοιράζεις όπως θες. Όχι μοντάζ. Εκεί πετάς. Εδώ, θα τα κρατήσεις όλα. Όλα. Θα τα ταιριάξεις ξανά, θα βρεις τον τρόπο να ανασυνθέσεις τον κόσμο σου, τον κομματιασμένο. Τον έξω. Γιατί ο μέσα…

Βάλε με επιτέλους στο κελί
που μου υποσχέθηκες
-να κοιμηθώ-
και σκέπασέ με καλά με κάγκελα και κρύο
αφού το ξέρεις
γέμισα καημούς
είμαι όλος φευγιό
μακρινό κι απαραβίαστο
είμαι γεμάτος ερωτήσεις δύσκολες
-μια για το έλα δυο για το μείνε-

[Δεν είναι η φυλακή αυτό που με σκοτώνει
είναι η ελευθερία μου που δεν μπορώ ν' αντέξω]

Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις και τα λόγια, ο κλέφτης φακός του φίλου Χρήστου Παπαϊωάννου (εδώ η δουλειά του) και η παραπάνω φωτογραφία. Οι στίχοι είναι απόσπασμα από το ποίημα Δεν Είναι του Δημήτρη Αθηνάκη (Χωρίσεμεις, Εκδ. Κοινωνία των (δε)κάτων, 2009)

Περπατώ εις το δάσος...

2009-03-13T23:28:00.003+02:00

Περπατώ... Περπατώ... Μόνη στο δάσος.
Κι ο λύκος ακολουθεί τα βήματά μου.
Όταν κάθομαι να ξεκουραστώ, έρχεται κοντά κι ακουμπά
το κεφάλι του στα γόνατά μου.
Τότε τα βλέμματά μας σμίγουν, σ' ένα αντιφέγγισμα μοναξιάς.
Τότε εγώ κι ο λύκος νιώθουμε πως κάτι έχουμε κερδίσει.
Δεν ξέρουμε τι ακριβώς. Κι ούτε μας αρέσουν τόσο οι αναλύσεις.
Κάτι... Σαν μάχη. Κάτι... Σαν κρυμμένο θησαυρό.

Περπατώ... Περπατώ... Μόνη στο δάσος.
Κι ο λύκος ακολουθεί πιστά τα βήματά μου.
Ποιός είπε πως φοβήθηκα ποτέ το λύκο;
Εγώ τον κυνηγό φοβάμαι.
Από κείνον τρέχω να σωθώ.

Ο Λύκος - Αρλέτα

(Το κείμενο είναι μικρό απόσπασμα από ένα υπέροχο βιβλίο: Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή - Αλκυόνη Παπαδάκη, Εκδ. Καλέντης)

Όνειρο ήτανε...

2009-02-24T10:21:00.005+02:00

Μπήκες στο πατρικό μου σπίτι. Κατάκοπος και θλιμμένος. Μου ζήτησες να βρω ένα βιβλίο. Παιδικό ήταν και πολύχρωμο, αυτό θυμάμαι μόνο. Στάσου, σου είπα, να πλύνω τα χέρια μου. Και σου τα έδειξα. Μες στα χώματα ήταν ως τον αγκώνα. Δε με ρώτησες γιατί. Καλύτερα. Δεν ήξερα τι να σου πω.

Μέχρι να γυρίσω είχες βρει το βιβλίο. Το κρατούσες στα χέρια σου. Έλα, μου είπες. Με τράβηξες στην αυλή και καθίσαμε πλάι πλάι στο πλατύσκαλο, κάτω απ’ την κληματαριά. Δεν το άνοιξες το βιβλίο. Λέξη δεν είπες. Έγειρα το κεφάλι μου στον ώμο σου. Έμπλεξες τα δάχτυλά σου στα δικά μου. Και ξύπνησα.

Γέλασα δυνατά. Στον καθρέφτη του μπάνιου είδα τα μάτια μου ν’ αλλάζουν χρώμα. Μαύρα έγιναν. Σαν τα δικά σου.

Καλή σου μέρα.

Χαρούλα Αλεξίου - Όνειρο Ήτανε

Tschüss!..

2009-01-10T12:51:00.002+02:00

Διονύσης Σαββόπουλος - Φεύγω

Ευχηθείτε μου να αργήσω να επιστρέψω...

Ζημιά

2009-01-03T01:00:00.004+02:00

Μη μου λες "δεν ήξερα".
Είδα τα χέρια σου που έτρεμαν και σου το 'πα, θα σπάσω.
Μη μου λες λοιπόν "δεν ήξερα".
Και που 'σαι!
Πλαστικά ποτηράκια στο εξής.
Μιας χρήσεως.
Άντε γεια.

Matt Elliott - A Broken Flamenco

Happy New Fear

2008-12-28T14:18:00.004+02:00

Κι άντε πάλι απ' την αρχή... Σκάει μύτη ο νέος, ξεσκούφωτος παρά το κρύο, και σου γνέφει. "Έλα", σου λέει. "Έλα... Ήρθα!" Τι ήρθες ρε φίλε; Σε κάλεσε κανείς; Καλά είμαι με τούτον, τον παλιό! Ό,τι σκατά και να 'ναι, τον έμαθα πια, τον συνήθισα! Όχι, καλά δεν πέρασα μαζί του! Όλο γκρίνια... Το ένα λάθος. Το άλλο το άφησα μισό. Το τρίτο το σακάτεψα. Ευχαριστημένος ποτέ! Κι εσύ τώρα μου λες πως είσαι ο σωστός, ο "που όλα θα τα βάλει στη θέση τους"! Χα! Αμ κι ο άλλος τα ίδια μου λεγε! Μου παρουσιάστηκε ολοστρόγγυλος, ροδοκόκκινος και στρουμπουλός σα μωρό και με γέλασε ο άτιμος! "Δε μπορεί" σκέφτηκα, "με τέτοια φάτσα, με τέτοιο χαμόγελο και σκέρτσο, καλό παιδί θα 'ναι!" Εμένα μου λες; Μαζί με το τελευταίο μελομακάρονο χάθηκαν όλα! Πάνε τα χαμόγελα και οι γλύκες. Μου ΄βαλε κάτι γκάζια, μα κάτι γκάζια! Ακόμα τρέχω! Κι αυτός μπροστά σκασμένος στα γέλια να μου βγάζει τη γλώσσα! Κι έχω τώρα κι εσένα που μου φωνάζεις στοπ! "Στοοοοπ! ως εδώ! αλλαγή βάρδιας! τώρα ήρθα εγώ!" Ρε, δεν πα να πνιγείς; Πάνω που βρήκα το ρυθμό μου! Φύγε απ' τη μέση! Δε σε θέλω σου λέω, σε φοβάμαι! Ποιός ξέρει τι μου ετοιμάζεις κι εσύ... Γι' αυτό σου λέω, άσε με. Παράτα με. Με τον παλιό. Πες ό,τι θες. Εγώ φύλλο στο καλαντάρι δεν γυρνάω!!!

If I lay here...

2008-11-02T18:40:00.003+02:00

Μεσημέρι στην πλατεία Συντάγματος, στάση λεωφορείου. Κόσμος πολύς. Φασαρία. Ώρα αιχμής – λέει. Εγώ τη νιώθω να με σημαδεύει την αιχμή. Τα νεύρα μου τεντωμένα καθώς το 206 δε φαίνεται και ψυχανεμίζομαι πηγμένη της Βουλιαγμένης. Παραδίπλα, ανάμεσα σε ποικιλία υποδημάτων και βημάτων, ένας σκύλος κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Απλωμένο φαρδύ πλατύ στις πλάκες το αδέσποτο, δεκάρα δε δίνει για το σαματά και για τις εξατμίσεις που φτύνουν καυσαέριο στη μούρη του. Ήσυχο. Ατάραχο. Αδιάφορο.

Το ζήλεψα το ζωντανό. Να πάω, είπα, να ξαπλωθώ στο πλάι του, άραγε θα κάνω καμιά εντύπωση; Ένας σκύλος κι ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος κι ένας σκύλος. Ήσυχοι. Ατάραχοι. Αδιάφοροι. Και μετά κι άλλος, κι άλλος, κι άλλος… Όλο το κέντρο της Αθήνας σπαρμένο ακίνητα κορμιά. Σα νεκροί σε πεδίο μάχης και τα περιστέρια σε ρόλο κορακιών. Όχι αίμα. Όχι πληγές. Όχι αγωνία θανάτου. Μόνο κορμιά. Ήσυχα όμως. Ατάραχα. Και αδιάφορα...

Chasing Cars - Natasha Bedingfield (Snow Patrol Cover)

Κτήνος

2008-10-25T18:13:00.007+03:00

Παραμονές τ’ αη Λιος ακόνιζες μαχαίρια

Δεκαπενταύγουστο, πελέκαγες σπαθιά

σέρνοντας πίσω σου σφαγμένα καλοκαίρια

γυρνούσες τρέμοντας με ματωμένα χέρια

και ξεχειμώνιαζες σ’ απάτητη ερημιά.

Τις νύχτες έσμιγες με του βουνού τ’ αγρίμια

Τις μέρες, σπάραζες την ίδια σου καρδιά

Ότι σ’ αγάπησε το γκρέμισες συντρίμμια

ντρεπόσουν κι έθαβες την πρόστυχή σου γύμνια

στις στάχτες π’ άφηνε η πρόσκαιρη φωτιά.

Ξερνούσες αίμα και χολή πάνω στα τείχη

που χες υψώσει απ’ Αυτούς για να σε σώσουν

χάραζες πάνω τους θανάτους με το νύχι

έβριζες κι έφτυνες την άδική σου τύχη

κι ότι θυμόσουνα καλό το καταριόσουν.

Μονάχα νύχτες που χανόταν το φεγγάρι

κι ίσκιους δεν είχε να σου κάνουν συντροφιά

τον ύπνο ξόρκιζες κοντά του να σε πάρει

στο χώμα έγερνες, γινόσουνα κουβάρι

και τυλιγόσουνα σ’ ονείρων αρμαθιά.

Εκεί, ξανάβρισκε τον Άνθρωπο το Κτήνος

Εκεί, γαλήνευαν κι η όψη κι η ψυχή

Ξαναγεννιόσουνα κι ήσουνα πάλι Εκείνος

και πριν τολμήσει η κραυγή να γίνει θρήνος

«Μάνα…» ψιθύριζες κι έκλαιγες σαν παιδί.

Just lines on a screen

2008-10-14T11:17:00.004+03:00

Οθόνες στημένες
ψυχές ρυθμισμένες
και φεύγουν οι ώρες
κυλάνε σα χάντρες
- Your IP address?
- My nickname: Dolores

- Ποιες γλώσσες μιλάτε?
- Αλήθεια, αγαπάτε?
- Μα, αντέχει κανείς μας?
- Βαριέμαι, θα φύγω!
- Μη, μείνε για λίγο!..
(…η ηχώ της κραυγής μας)

(Ξεχάστηκες πάλι
νομίζεις θα βγάλει
ανθρώπινο αίμα
ορμάς με μαχαίρι
κι ο άλλος το ξέρει
πως είναι ένα ψέμα)

- Το νοιώθω, λυπάσαι
κι εσύ θα φοβάσαι…
- Τι θες πια ρε φίλε?
αν ψάχνεις γι’ ανθρώπους
να βρεις άλλους τρόπους
(ή private στείλε…)

- Γι’ ανθρώπους θα ψάχνω
μικρούς θα τους φτιάχνω
στο μπόι το δικό μου
στο «εδώ» ριζωμένους
τρελούς και πιωμένους…
- Ξεφεύγεις, μικρό μου!

Για κοίτα μαζέψου
με κείνα βολέψου
που οι άλλοι σου δίνουν!
Κι αν θες κάτι άλλο
ε τράβα στο διάλο
κι οι άλλοι θα μείνουν!

(Ξεχάστηκες πάλι
νομίζεις θα βγάλει
ανθρώπινο αίμα
μην κλάψεις, δεν πρέπει
κανείς δε σε βλέπει
δεν έχουνε βλέμμα…)

Χαρούλα Αλεξίου - Θέατρο Σκιών

Φτου ξελεφτερία (για έναν)

2008-10-03T19:04:00.011+03:00

- Πέντε, δέκα, δεκαπέντε, τριάντα, τριανταπέντε…
- Κλέβεις!
- Όχι, κρύψου…
- Θα με βρεις;
- Κρύψου… πενήντα, πενήντα πέντε, εβδομήντα…
- Πες μου πως θα με βρεις!
- Δεν πρέπει να σε βρω! Έτσι είναι το παιχνίδι! Άντε, κρύψου! Ογδόντα, ογδόντα πέντε…
- Βαρέθηκα να κρύβομαι… να με βρεις θέλω… (βλάκα…)
- Ενενήντα πέντε, εκατό! Φτου και βγαίνω!
- …
- Χαζούλα!.. Τρέξε τώρα, έστω τώρα, τρέξε! Θα σε πιάσω! Κι αν σε πιάσω…
- Αν με πιάσεις τι; Ε, τι; Να, εδώ είμαι, πιάσε με!
- Δε γίνεται έτσι! Πρέπει να τρέξεις! Δες! Δες τι κρατάω! Δε φοβάσαι;
- Δε θέλω να τρέξω, κουράστηκα… Κι αν θες να ξέρεις, καθόλου δε σε φοβάμαι! Χα!
- Μα πως; Πρέπει να με φοβάσαι! Είμαι πιο δυνατός! Κι έχω και τούτο δω! Για δες! Ψεύτικο θαρρείς πως είναι; Κακομοίρα μου…
- Δε σε φοβάμαι! Κι ούτε είσαι πιο δυνατός! Δεν είσαι, δεν είσαι, δεν είσαι!!! Κι αυτό είναι ψεύτικο, ψεύτικο, ψεύτικο!!!
- Πάψε!!!
- Χαχα! Φοβητσιάρη! Εμπρός λοιπόν, τι περιμένεις;
- Φύγε σου λέω, τρέξε! Φύγε, φύγε!
- Φοβάσαι! Φοβάσαι ένα κορίτσι τόσο δα! Δειλέ, δειλέ, δειλέ!
- Δεν είμαι!
- Είσαι!
- Δεν είμαι!!!
- Είσαι, είσαι, είσαι!!!
- Εεεεεε… να λοιπόν!!!
- …
- Είδες λοιπόν; Είδες; Είδες τι μπορώ εγώ να κάνω; Ορίστε τώρα… Δε μιλάς ε; Εμ βέβαια, τι να πεις! Εγώ σου το ‘πα, φύγε! Τίποτα εσύ, εκεί! Σου το ‘πα είμαι πιο δυνατός, μην παίζεις μαζί μου! Τίποτα… Χαζοκόριτσο! Πεισματάρα! Τέτοια ήσουν πάντα! Τι κατάλαβες τώρα ε; Το χάλασες…
Να, αυτό έκανες!.. Πάει… Το χάλασες…

Bang Bang - Giusy Ferreri

No trespassing

2008-09-30T11:56:00.006+03:00

Με πονοκέφαλο ξύπνησα και με σκυλί άρρωστο που αρνείται να πάρει τα φάρμακά του κι όταν τα πάρει τα ξερνάει στο πλακάκι. Με ανειλημμένες υποχρεώσεις και καμία διάθεση να ανταπεξέλθω. Με την αίσθηση πως κάτι έχω κάνει λάθος κι ενώ εγώ δεν ξέρω τι, μου το ‘χουν συγχωρήσει.

Θέλω πίσω τη βροχή και τις δικαιολογίες μου. Και τις νύχτες μας τις παλιές θέλω. Κι ας ήταν βαλαντωμένες κι αόριστες, είχαν ορισμένη αποστολή και πότε πότε μου ‘σκαγαν κι ένα χαμόγελο.

Με τσάκισαν οι όροι, τα όρια, οι ορισμοί και οι ορολογίες. Καλύτερα οριστικά αόριστα, να κρεμάσω το μπουφάν μου στους στίχους και να ρουφάω ηδυπαθώς οινόπνευμα και νικοτίνη εναλλάξ. Αποτελεσματικότερη (συγ)κάλυψη από αυτή των στίχων δεν υπάρχει.

Διαβάζω το «Να πας εκεί» του Παράλληλου και λυσσάω.

Να πας εκεί!
Δεν ειν’ εδώ τόπος για σένα!…
Εδώ αγαπάμε και πληρώνουμε.
Εδώ πεθαίνουμε χωρίς σκοπό ανάστασης.
Εμείς εδώ
περπατάμε στα κάρβουνα.
Εμείς εδώ
για ένα στοίχημα Αγάπης, το κόβουμε το δάχτυλο.
Ποτέ μας, όμως, δεν ευνουχιζόμαστε.
Εμείς
την αγάπη μας τη βαφτίζουμε Σπάραγμα.
Εμείς
το παιδί του έρωτα το βαφτίζουμε Όνειρο.

Δεν ειν’ εδώ τόπος για σένα!…

Θέλω να το τυπώσω σε σκληρό χαρτόνι και να πάω να το τρίψω στα μούτρα του Άστολου Στρατιώτη*. Αδύνατον όμως να τον ξεχωρίσω ανάμεσα στους τόσους απαράλλακτους λιποτάκτες που συρρέουν κοπαδιαστά σε τόπους ιδιαζόντως ειδεχθούς αναψυχής. Δε λυσσάω όμως γι’ αυτό. Φταίει που κατά βάθος ξέρω πως εδώ είναι ο τόπος του. Κι ο Άστολος το ξέρει.

*Δεν ξέρω αν θα με συγχωρούσε ο κος Θεοδωρόπουλος... σίγουρα πάντως δεν θα το μάθει.

Lizz Wright - Hey Man

Δύο Ξένοι

2008-09-24T09:11:00.002+03:00

Τάνια Τσανακλίδου & Μιχάλης Δέλτα - Το Χρώμα της Ημέρας - Άσφαλτος

Δεν έχω τι άλλο να πω...

Counting crows

2008-09-20T18:45:00.004+03:00

("Ν' αναμετρήσεις τι;" ρωτάει... λες κι εκείνος έμαθε ποτέ του να μετράει...)

One for sorrow
two for joy
three for girls
and four for boys
five for silver
six for gold
and seven for a secret
never to be told...

Counting Crows - A Murder Of One

Παράπονο

2008-09-19T12:23:00.003+03:00

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω
τραγούδι άγνωστο κι αγέννητη σιωπή
Πίσω απ' τα μάτια, πίσω απ' της ζωής το βέλο
κρύβεσαι σαν βροχή που στέγνωσε, το ξέρω
νεροποντή που περιμένω μια ζωή
Γιατί δεν έρχεσαι...

Μια καταιγίδα θέλω να 'ρθει να ουρλιάξει
όσα δεν είπαμε από φόβο ή ντροπή
στα σωθικά μας και στα μάτια μας να ψάξει
κάθε μας λέξη μυστική να την πετάξει
μέχρι τον ήλιο ν' ανεβεί και να τον κάψει
Γιατί δεν έρχεσαι...
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ...
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω...

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν νυχτώνει
όταν κρατιέμαι σαν χερούλι απ' το ποτό
απ' το ποτό της φαντασίας μου που με λιώνει
κάθε γουλιά του καίει σαν πάγος και σα χιόνι
κι ανατινάζει του μυαλού μου το βυθό
Γιατί δεν έρχεσαι

Μια καταιγίδα θέλω να 'ρθει να μας πνίξει
σ' ένα τραγούδι που δεν έγραψε κανείς
Ο,τι δεν γίναμε ποτέ να μην το δείξει
Να 'ναι γιορτή, την αγκαλιά της να ανοίξει
στην ανημπόρια της χαμένης μας ζωής
Γιατί δεν έρχεσαι...
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ...
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω...

Απ' της ψυχής μου το ιερό
ως της ζωής μου το μπουρδέλο
χτίσε μια γέφυρα να πάω και να 'ρθω
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ, ποτέ όταν σε θέλω...
Κλείσε τα μάτια μου και έλα να σε δω
Γιατί δεν έρχεσαι...
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ...
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω...

Αλκίνοος Ιωαννίδης - Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ

Γιατί δε μένει μόνο το τραγούδι... μένει και το παράπονο...

Με το φόβο ανάμεσα

2008-09-06T17:23:00.003+03:00

Σηκώνομαι, πέφτω, καίγομαι, σβήνω
Φοβάμαι.
Αρχίζω, τελειώνω, αρπάζω, αφήνω
Φοβάμαι.
Γεμίζω, σκορπάω, σαστίζω, γελάω
Φοβάμαι
Αρνούμαι, θυμάμαι, ξεχνώ, προσπερνάω
Φοβάμαι.
Πονάω, αντέχω, ζητάω, δεν έχω
Φοβάμαι
Αφήνομαι, φεύγω, γυρίζω, προσέχω
Φοβάμαι
Ως πότε;