Photo: New York, Central Park Conservatory - The Three Girls Fountain.Την πρωτότοκή μου την ονόμασα Πάθος. Τη μεγάλωσα να 'ναι αγνή, τη μεγάλωσα να 'ναι άγρια. Την πήγα εκεί όπου κανένα παιδί δεν θα 'πρεπε ποτέ να πάει. Όπου όμως κι αν την πήγα, εκείνη έκαιγε τις γέφυρες, έκοβε τα δέντρα, πεσμένη στα γόνατά της τα ξερίζωνε κι όλες οι πόρτες στο διάβα της έμεναν ορθάνοιχτες. Οι άλλοι, μάταια προσπαθούσαν να τη συγκρατήσουν και μου 'λεγαν πως έπρεπε δεμένη και κλειδωμένη να την κρατώ. Όταν έπεσε, δεν άκουσα τίποτα. Τα παπούτσια της μόνο βρήκα δίπλα στο πηγάδι κι από τότε, παγωμένη κοιμάται εκεί κάτω βαθιά.
Τη δεύτερή μου κόρη την είπα Αγάπη κι ευχαριστούσα τον θεό και τ' άστρα ψηλά που αξιώθηκα μια τέτοια ξέχειλη από αγάπη καρδιά. Έφτιαξα ένα σπίτι από ξύλα και πέτρες και μέσα εκεί, η γυναίκα μου, το παιδί μου κι εγώ, ζούσαμε ευτυχισμένοι χαμογελώντας στα ντουβάρια. Ώσπου, επιστρέφοντας ένα βράδυ αργά, δε μπόρεσα να βρω το δρόμο για το σπίτι μου. Πέρασα ένα κρύο σκοτεινό κατώφλι, ήπια ένα - μπορεί και τέσσερα - ποτά, μετά αλλά πέντε - μπορεί και περισσότερα - και μου φάνηκε πως άκουσα την Πάθος να με φωνάζει. Για εφτά μερόνυχτα μονάχος σερνόμουν μέσα στο βαθύ χαντάκι μέχρι που τελικά, κατάφερα να βρω την επιφάνεια και το σπίτι μου. Όταν όμως πλησίασα είδα πως η Αγάπη δεν κατοικούσε πια εκεί και κανείς τώρα πια δεν ξέρει να μου πει πού θα τη βρω.
Την τρίτη μου κόρη την ονόμασα Πόνο και για δεύτερο όνομα της έδωσα το Θλίψη. Έχτισα τείχη ψηλά να την κρατάω ασφαλή κι όταν πέσει η νύχτα, σκαρφαλώνω τα τείχη, σέρνομαι στο κενό κι εκεί στέκομαι και τη βλέπω συνέχεια να θεριεύει.
Φύσα αέρα, φύσα όσο μπορείς: ποτέ, ποτέ δε θα μπορέσεις να σκορπίσεις τη Θλίψη μου.
Το κείμενο είναι πεζή απόδοση των στίχων του τραγουδιού "Sorrow" των Salter Cane. Οι στίχοι είναι εδώ και το τραγούδι εδώ. Αυτή είναι η επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος.
