Απόγευμα Κυριακής κι έχω στη φύλαξή μου τέσσερα πιτσιρίκια. Σε φάση ηρεμίας που τα μεγαλύτερα είναι απασχολημένα με τα μαθήματά τους, στέκομαι και παρατηρώ τον εξάχρονο Οδυσσέα που τον έχει απορροφήσει ένα pc game. Έχει το δεξί του χέρι στο γύψο - το έσπασε ανήμερα των γενεθλίων του - και παλεύει με το αριστερό μόνο, να φέρει βόλτα τα πλήκτρα τα απαραίτητα για τις κινήσεις του παιχνιδιού. Η δυσκολία του εγχειρήματος φανερώνεται από τα επιφωνήματα απογοήτευσης του μικρού. Η αποφασιστικότητά του να κερδίσει, εκδηλώνεται αντίστοιχα από κραυγές θριάμβου κάθε φορά που περνάει μια "πίστα" και ανεβαίνει σε "επίπεδο".
Πλησιάζω και προσπαθώ να μπω στο πνεύμα της μικρής του εικονικής περιπέτειας. Το story γνωστό: ο χαριτωμένος καλός ήρωας που ακολουθεί τη διαδρομή προς το τέλος (και τη νίκη), προσπαθώντας στο πέρασμά του να συγκεντρώσει όσα περισσότερα εφόδια γίνεται αποφεύγοντας συγχρόνως διάφορους τερατόμορφους κακούς που του στήνουν παγίδες. Με παραξενεύει η τακτική του παιδιού. Προχωρά πάντα προς τα μπρος, μαζεύει ό,τι προλάβει απ' όσα βρεθούν στο διάβα του και αν κάτι ξεφύγει, ποτέ μα ποτέ δε γυρίζει πίσω για να το πάρει όσο σημαντικό κι αν είναι για το παρακάτω της πορείας του. Τον ρωτάω σχετικά και η απάντηση έρχεται σαφής και χωρίς περιθώρια διαπραγμάτευσης: "δεν προλαβαίνω! ο χρόνος τρέχει!" και μου δείχνει το χρονόμετρο. Μάλιστα.
Συνεχίζω να στέκομαι πίσω του κι εκείνος, θέλοντας να επωφεληθεί της μάλλον ενοχλητικής παρουσίας μου, ζητά τη βοήθειά μου και με ορίζει δεξί του χέρι στην θέση εκείνου που είναι στο γύψο. "Θα πατάς το spacebar κάθε φορά που θα σου λέω «πήδα»!" μου λέει και σκύβω κι εγώ στο καθήκον της ώθησης με όσο ζήλο του αναλογεί, δηλαδή ελάχιστο. Ο μικρός συνεχίζει την ξέφρενη διαδρομή του με τον χρόνο να τον κυνηγά. Δε σταματάει πουθενά. Δεν υπολογίζει ούτε τις παγίδες. Πάει και πέφτει με τα μούτρα πάνω στα τερατάκια που παραφυλάνε και που τον κάνουν τόπι στο ξύλο. Καμία ενόχληση, τις τρώμε και πάμε παρακάτω. "Γιατί αγάπη μου δεν αλλάζεις δρόμο για να τους αποφύγεις;" ρωτάω αφελώς. "Γιατί χάνω χρόνο! Κι άλλωστε, έχω πολλή «ζωή» ακόμα. Δες!" και ο μικροσκοπικός του δείκτης οδηγεί το βλέμμα μου σε μια κοντόγεμη "μπάρα" που ορίζει το σύνολο των "ζωών" του στο παιχνίδι. Α χα!
Σύντομα δηλώνω κουρασμένη και αποτραβιέμαι στον καναπέ και στις σκέψεις μου. Κάνω τη σύνδεση της εικονικής με την πραγματική περιπέτεια της ζωής που ο μικρούλης Οδυσσέας ακόμα δεν έχει γνωρίσει. Φέρνω τον εαυτό μου στη θέση του ήρωα και βήμα βήμα αναπαριστώ τη διαδρομή μου σε μια "πίστα" που αισίως κρατά σχεδόν σαράντα χρόνια τώρα. Η τακτική μου, άλλη. Με πισωγυρίσματα άφθονα στη σκέψη πως κάτι έμεινε πίσω που δεν πρέπει να πάει χαμένο. Με καθυστερήσεις επί καθυστερήσεων, με χρόνο δοσμένο σε "μάχες" αμφίβολης αναγκαιότητας. Με αναμονές σε ασφαλείς προθαλάμους, μέχρι να περάσει ο κίνδυνος και να ορίσουν οι συνθήκες το σωστό "timing". Με συγκρούσεις που απέφυγα με το φόβο της νίκης περισσότερο παρά της ήττας. Με την πεποίθηση πάντα πως χρόνος υπάρχει. Μέχρι να κοιτάξεις τη "μπάρα" και να δεις πως αυτός που απομένει, δε φτάνει για να καλύψει όσα αμέλησες ή φοβήθηκες. Αλλά κι αν ακόμα φτάνει, το "timing" δεν είναι πια το κατάλληλο.
Δε με μελαγχολούν αυτές οι σκέψεις διόλου. Είναι νωρίς ακόμα για γενικούς απολογισμούς. Προς το παρόν, ασφαλίζομαι στη σκέψη του ποιητή πως "ό,τι πέρασε, πέρασε σωστά". Δεν τη δανείζομαι για να κρυφτώ, να δικαιολογηθώ ή να υπεκφύγω. Την κρατώ ως το δικό μου λάφυρο από κάθε χαμένο μου αγώνα και την κάνω όπλο για το παραπέρα, μέχρι να φτάσω στο τέλος κι εγώ της "πίστας".
Τους συλλογισμούς μου διακόπτουν απότομα οι φωνές του πιτσιρίκου που χοροπηδάει με κίνδυνο να σπάσει και τ' άλλο του χέρι φωνάζοντας "νίκησα! νίκησα!" ενώ μου δείχνει την οθόνη όπου ένα τεράστιο πολύχρωμο "YOU ARE A WINNER!" αναβοσβήνει.
Enya - Only time
Πλησιάζω και προσπαθώ να μπω στο πνεύμα της μικρής του εικονικής περιπέτειας. Το story γνωστό: ο χαριτωμένος καλός ήρωας που ακολουθεί τη διαδρομή προς το τέλος (και τη νίκη), προσπαθώντας στο πέρασμά του να συγκεντρώσει όσα περισσότερα εφόδια γίνεται αποφεύγοντας συγχρόνως διάφορους τερατόμορφους κακούς που του στήνουν παγίδες. Με παραξενεύει η τακτική του παιδιού. Προχωρά πάντα προς τα μπρος, μαζεύει ό,τι προλάβει απ' όσα βρεθούν στο διάβα του και αν κάτι ξεφύγει, ποτέ μα ποτέ δε γυρίζει πίσω για να το πάρει όσο σημαντικό κι αν είναι για το παρακάτω της πορείας του. Τον ρωτάω σχετικά και η απάντηση έρχεται σαφής και χωρίς περιθώρια διαπραγμάτευσης: "δεν προλαβαίνω! ο χρόνος τρέχει!" και μου δείχνει το χρονόμετρο. Μάλιστα.
Συνεχίζω να στέκομαι πίσω του κι εκείνος, θέλοντας να επωφεληθεί της μάλλον ενοχλητικής παρουσίας μου, ζητά τη βοήθειά μου και με ορίζει δεξί του χέρι στην θέση εκείνου που είναι στο γύψο. "Θα πατάς το spacebar κάθε φορά που θα σου λέω «πήδα»!" μου λέει και σκύβω κι εγώ στο καθήκον της ώθησης με όσο ζήλο του αναλογεί, δηλαδή ελάχιστο. Ο μικρός συνεχίζει την ξέφρενη διαδρομή του με τον χρόνο να τον κυνηγά. Δε σταματάει πουθενά. Δεν υπολογίζει ούτε τις παγίδες. Πάει και πέφτει με τα μούτρα πάνω στα τερατάκια που παραφυλάνε και που τον κάνουν τόπι στο ξύλο. Καμία ενόχληση, τις τρώμε και πάμε παρακάτω. "Γιατί αγάπη μου δεν αλλάζεις δρόμο για να τους αποφύγεις;" ρωτάω αφελώς. "Γιατί χάνω χρόνο! Κι άλλωστε, έχω πολλή «ζωή» ακόμα. Δες!" και ο μικροσκοπικός του δείκτης οδηγεί το βλέμμα μου σε μια κοντόγεμη "μπάρα" που ορίζει το σύνολο των "ζωών" του στο παιχνίδι. Α χα!
Σύντομα δηλώνω κουρασμένη και αποτραβιέμαι στον καναπέ και στις σκέψεις μου. Κάνω τη σύνδεση της εικονικής με την πραγματική περιπέτεια της ζωής που ο μικρούλης Οδυσσέας ακόμα δεν έχει γνωρίσει. Φέρνω τον εαυτό μου στη θέση του ήρωα και βήμα βήμα αναπαριστώ τη διαδρομή μου σε μια "πίστα" που αισίως κρατά σχεδόν σαράντα χρόνια τώρα. Η τακτική μου, άλλη. Με πισωγυρίσματα άφθονα στη σκέψη πως κάτι έμεινε πίσω που δεν πρέπει να πάει χαμένο. Με καθυστερήσεις επί καθυστερήσεων, με χρόνο δοσμένο σε "μάχες" αμφίβολης αναγκαιότητας. Με αναμονές σε ασφαλείς προθαλάμους, μέχρι να περάσει ο κίνδυνος και να ορίσουν οι συνθήκες το σωστό "timing". Με συγκρούσεις που απέφυγα με το φόβο της νίκης περισσότερο παρά της ήττας. Με την πεποίθηση πάντα πως χρόνος υπάρχει. Μέχρι να κοιτάξεις τη "μπάρα" και να δεις πως αυτός που απομένει, δε φτάνει για να καλύψει όσα αμέλησες ή φοβήθηκες. Αλλά κι αν ακόμα φτάνει, το "timing" δεν είναι πια το κατάλληλο.
Δε με μελαγχολούν αυτές οι σκέψεις διόλου. Είναι νωρίς ακόμα για γενικούς απολογισμούς. Προς το παρόν, ασφαλίζομαι στη σκέψη του ποιητή πως "ό,τι πέρασε, πέρασε σωστά". Δεν τη δανείζομαι για να κρυφτώ, να δικαιολογηθώ ή να υπεκφύγω. Την κρατώ ως το δικό μου λάφυρο από κάθε χαμένο μου αγώνα και την κάνω όπλο για το παραπέρα, μέχρι να φτάσω στο τέλος κι εγώ της "πίστας".
Τους συλλογισμούς μου διακόπτουν απότομα οι φωνές του πιτσιρίκου που χοροπηδάει με κίνδυνο να σπάσει και τ' άλλο του χέρι φωνάζοντας "νίκησα! νίκησα!" ενώ μου δείχνει την οθόνη όπου ένα τεράστιο πολύχρωμο "YOU ARE A WINNER!" αναβοσβήνει.
Enya - Only time
