Πάνε τρία χρόνια που πρωτοδιάβασα αυτό το κείμενο. Απ' την πρώτη φορά επέστρεψα πολλές και το ξαναδιάβασα - πολύ πριν προλάβουν οι μέρες να ξαναγίνουν "χρονιάρες".
Δε γνωρίζω απολύτως τίποτα για τον συγγραφέα. Μόνο τα κείμενά του στο Ουδέν. Δεν έχω τρόπο ούτε καν να του ζητήσω την άδεια της "αναμετάδοσης". Ας είναι. Αν τιμωρηθώ, ας είναι η τιμωρία άξια του "κλέφτη των ροδακινιών".
Ότι βρέχει το ξέρω. Γι’ αυτό ήρθα. Μήπως και κρυώνεις. Μήπως κι αγριεύεσαι μόνος σου. Θες την αλήθεια; Δεν το πίστευα αυτό το μήπως και, δεν το πίστευα, δεν είναι της ιδεολογίας μου. Αλλά εσύ το πίστευες. Είχες κρεμαστεί πάνω του. Μήπως και, έλεγες. Προλάβεις. Και κοντά σου, το έλεγα κι εγώ. Υπομόνεψε, έλεγα, μήπως και. Αλλά δεν προλάβαμε, ε; Δεν προλάβαμε. Και τώρα βρέχει. Κι ευχές βρέχει, γιατί είναι χρονιάρες μέρες και φιλιέται ο κόσμος στα κατώφλια και λέει χρόνια πολλά μήπως και. Τα ζήσει. Γι’ αυτό ήρθα. Γιατί, πες-πες, φαίνεται πως το πίστεψα πολύ το μήπως και σου. Χρόνια πολλά, λοιπόν. Χρόνια πολλά, μήπως και. Μήπως και μ’ ακούσεις, λέω, και ζεσταθείς κάπως.
Αυτό το "μήπως και" λοιπόν. Στρωμένο χαλάκι στην εξώπορτά μου που δεν καταδέχτηκες ποτέ να το πατήσεις. Να μπεις καθαρός. Σκοντάφτεις πάνω του και βλαστημάς. Το κλωτσάς στην άκρη και με σιγουριά α π ό λ υ τ η προχωράς στα ενδότερα. Ίσως γι' αυτό. Για τα λασπωμένα ίχνη. Για να 'μαι απολύτως σίγουρη κι εγώ μετά την αναχώρησή σου, για το πέρασμά σου. Ενθύμια - λάσπη και το "μήπως και" μου ολοκάθαρο, πάντα να περιμένει.
"Rude are the tongues of love that speak of mercy for us all and leave us only with a song".
Δε γνωρίζω απολύτως τίποτα για τον συγγραφέα. Μόνο τα κείμενά του στο Ουδέν. Δεν έχω τρόπο ούτε καν να του ζητήσω την άδεια της "αναμετάδοσης". Ας είναι. Αν τιμωρηθώ, ας είναι η τιμωρία άξια του "κλέφτη των ροδακινιών".
Ότι βρέχει το ξέρω. Γι’ αυτό ήρθα. Μήπως και κρυώνεις. Μήπως κι αγριεύεσαι μόνος σου. Θες την αλήθεια; Δεν το πίστευα αυτό το μήπως και, δεν το πίστευα, δεν είναι της ιδεολογίας μου. Αλλά εσύ το πίστευες. Είχες κρεμαστεί πάνω του. Μήπως και, έλεγες. Προλάβεις. Και κοντά σου, το έλεγα κι εγώ. Υπομόνεψε, έλεγα, μήπως και. Αλλά δεν προλάβαμε, ε; Δεν προλάβαμε. Και τώρα βρέχει. Κι ευχές βρέχει, γιατί είναι χρονιάρες μέρες και φιλιέται ο κόσμος στα κατώφλια και λέει χρόνια πολλά μήπως και. Τα ζήσει. Γι’ αυτό ήρθα. Γιατί, πες-πες, φαίνεται πως το πίστεψα πολύ το μήπως και σου. Χρόνια πολλά, λοιπόν. Χρόνια πολλά, μήπως και. Μήπως και μ’ ακούσεις, λέω, και ζεσταθείς κάπως.
Αυτό το "μήπως και" λοιπόν. Στρωμένο χαλάκι στην εξώπορτά μου που δεν καταδέχτηκες ποτέ να το πατήσεις. Να μπεις καθαρός. Σκοντάφτεις πάνω του και βλαστημάς. Το κλωτσάς στην άκρη και με σιγουριά α π ό λ υ τ η προχωράς στα ενδότερα. Ίσως γι' αυτό. Για τα λασπωμένα ίχνη. Για να 'μαι απολύτως σίγουρη κι εγώ μετά την αναχώρησή σου, για το πέρασμά σου. Ενθύμια - λάσπη και το "μήπως και" μου ολοκάθαρο, πάντα να περιμένει.
"Rude are the tongues of love that speak of mercy for us all and leave us only with a song".
2 σχόλια:
Όμορφο κείμενο.Απλό, άμεσο, και δραστικό στα "εντός" του αναγνώστη. Το "Μήπως και.." γίνεται το κλειδί της προσδοκίας, το σκαλοπάτι της αναμονής του μικρού θαύματος που καλλιεργεί το θέλω....
Καλή χρονιά, με την ευχή να πραγματοποιηθεί για τον καθένα, αυτό το αναμενόμενο μικρό ή μεγάλο θαύμα, ανάλογα με την σημασία που έχει για τον καθένα!
Το δικό μου "μήπως και" είναι η αφειδώς παραχωρούμενη ευκαιρία να γίνει κάτι κ α θ α ρ ά . Ας μην είναι το "θαύμα", ας μην είναι η πλήρωση της προσδοκίας, ας μην είναι η ικανοποίηση του "θέλω". Να πάψει το πέρασμα ν' αφήνει λασπωμένα ίχνη κι ας σημαίνει αυτό ακόμα και πως δεν πέρασε κανείς.
Εύχομαι η νέα χρονιά να μας εξασφαλίσει όμορφες διαδρομές. Από την Ιβηρική ως τη Χαλκιδική, απ' την καρδιά στο νου μας κι απ' το Παράθυρο στο απέναντι Καφενείο.
Δημοσίευση σχολίου