Σάββατο

"Αν ήταν Δευτέρα θα το καταλάβαινα αλλά Σάββατο; Είναι δυνατόν να μη μ' αγαπάς Σάββατο;"
Η θλίψη του σώματος, Στέλλα Βλαχογιάννη

Photo: Saturday's Sky, Kimberly Conrad

Δε φταίει που αυτά ήταν περισσότερα και πιο ευρύχωρα, όχι. Ανακαλώντας τα, με σιγουριά λέω πως είχαν άλλον ήχο, άλλο χρώμα κι άρωμα. Αναπαριστώ με λεπτομέρεια τα πλέον ασήμαντα γεγονότα κι αυτό, γιατί συνέβησαν τότε και όχι την επομένη ή την προηγούμενη. Ενθουσιάζομαι καθώς ανασύρω στιγμιότυπα που στερούνται κάθε πρωτοτυπίας αλλά είναι ωστόσο λουσμένα σε σαββατιάτικη αίγλη.

Θυμάμαι ίχνη στάχτης πάνω σ' ένα βυσσινί πουλόβερ. Ένα κορίτσι στην Πειραιώς που έμεινε σ' αυτή την ιστορία μόνο και μόνο γιατί στράφηκες να το δεις. Παγωμένο, απείραχτο φαγητό σ' ένα πιάτο. Το σκορ του αγώνα. Σταγόνες κόκκινο κρασί σε λευκό τραπεζομάντηλο. Ένα κάδρο που έγερνε ανεπαίσθητα κι όλο έλεγα να το φτιάξω κι όλο τ' άφηνα. Σταγόνες βροχής στην οθόνη του κινητού μου. Πώς κόλλησε η φωνή σου σ' ένα μουτρωμένο "γιατί". Ή, το βλέμμα πάνω απ' τα γυαλιά ως απάντηση στην πιο άστοχη ερώτησή μου.

Κόσμο έξω από μια εκκλησία. Νερά που τρέχουν. Τη μυρωδιά του δεντρολίβανου. Παγωμένα χέρια που προσπαθούν ν' ανάψουν τσιγάρο. Στο μετρό, "Σύνταγμα: 02'"και που στέκονταν ακριβώς οι δείκτες του ρολογιού. Καμμένο λίπος σ' ένα ταψάκι ζαχαροπλαστείου. Ένα χαζό ανέκδοτο ενώ κρατούσα σημειώσεις. Μια φράση στα γερμανικά στο περιθώριο και "τι θα πει αυτό;". Το κεφάλι του σκύλου σε φόντο μπλου-τζην. Το σχόλιο του ρεσεψιονίστ. Ο χυμένος καφές στον πάγκο της κουζίνας. Das Model, με βιολί.

Τέτοια λοιπόν, της στιγμής πράματα. Κουρελάκια μικρά μικρά που όλα μαζί συνθέτουν το ρούχο της σαββατιάτικης "εξόδου" μου. Κι είναι τόσο πολύχρωμο που θα το ζήλευαν όλες μαζί οι ανυφάντρες του Περού. Ναι!