Ο Άστολος Στρατιώτης ή «Ο Θάνατος οδηγεί στο Δέος» («Death is the road to Awe»)*
Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε σε πραγματικό χρόνο 46 λεπτών και 20 δευτερολέπτων, όσο ακριβώς διαρκεί το soundtrack του «The Fountain», ενώ κάθε παράγραφος έχει τον τίτλο της από τα tracks του άλμπουμ και η συγγραφή της άρχιζε και τελείωνε στη διάρκεια του κάθε κομματιού
1. The Last Man 6:08
Δεν ξέρω πόσα ψέματα μπορώ να κάψω πριν καώ. Να τυλιχτώ μέσα τους για να αποφύγω τη φλόγα των συνεπειών. Εδώ και τρεις εβδομάδες αρνούμαι να ξυπνήσω, μεθάω ενοχλητικά για τους γύρω μου και ερωτεύομαι βάναυσα. Σαν να μην υπάρχει ομορφιά. Και είναι ειρωνικό πως με όλα αυτά αναζητώ την ομορφιά που μου λείπει, καταφέρνοντας τελικά να την κάνω να με αποστρέφεται. Ακόμα ένα βράδυ στην Πανόρμου, στο «Santa Botellia», με εξομολογήσεις εκ του πονηρού, από αυτές που με συμφέρουν. Μόνο τα λεπτά αντρικά δάχτυλα του Κωνσταντίνου με συνεφέρνουν λίγο και μου θυμίζουν πως ίσως υπάρχει ένας σκοπός σε όλα. Και πώς τον αγγίζεις αυτόν τον σκοπό, ρε φίλε?
Με ποιες προσυμφωνημένες αγριότητες? Κάτι σπαράζει μέσα μου για να γεννηθεί κι εγώ του τάζω συνέχεια έκτρωση. Οι νότες σβήνουν, το χρονόμετρο κυλάει.
2. Holy Dread 3:52
Πάλι σέρνομαι γύρω από το εγώ μου, αδιαφορώντας για οτιδήποτε λάμπει περισσότερο από μένα. Πάλι θέλω να αγκαλιάσω ασκώντας απειλή. Από τη μέρα που γνώρισα τον Άστολο Στρατιώτη. Μάτια λύκου και χαμόγελο παιδιού ο Άστολος. Ό,τι χρειάζομαι για να συντηρούμαι με τσαλακωμένη αυταρέσκεια. Μπορεί να υπάρχει έρωτας εδώ? Κι αν ναι, πώς τον ζωγραφίζεις? Με πόσες αφαιρέσεις δικαιολογείς την τέχνη του ψέματός σου?
3. The Tree of Life 3:45
Γράφω σαν να έχω blog. Μάλλον επειδή μπλοκάρω. Να ζητήσω και να δώσω. Πείραμα αντοχών σήμερα κι εξήγηση καμία. Στο «Santa» ο Πολέμαρχος δε μου μιλάει. Ίσως και να χει και δίκιο. Συνεχίζω να κοιμάμαι ακόμα και στον ξύπνιο μου. Κι από φόβο μην ξυπνήσω, δεν ροχαλίζω, δεν θέλω ήχους, μόνο σιωπή και παραίτηση. Να μη νοιάζομαι.
4. Stay with Me 3:36
Ο Άστολος Στρατιώτης μου πήρε κάτι που δεν είχα για να δώσω. Μου το αντάλλαξε δίνοντάς μου το τζάκετ του για φυλαχτό. Θα ήθελα να του πω «μείνε μαζί μου» αλλά ξέρω και ξέρει πως ούτε εγώ ούτε αυτός θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε κάτι τέτοιο. Ακόμα και αν τον αγκάλιαζα γυμνός κάτω από έναν πλάτανο. Θαμπά που είναι τα πολύτιμα! Κι απέραντα!
5. Death is a Disease 2:34
Από τη μέρα που βγήκα από το χειρουργείο αισθάνομαι τα άκρα μου μουδιασμένα. Τη μάνα μου φοβισμένη από τη συμπεριφορά μου. Τις αντιδράσεις μου επιτηδευμένα οξυμένες. Τι μαλακώνει τον θυμωμένο?
Μόνο αν η σκηνοθεσία του πετύχει, υποθέτω. Τα μαλλιά του Άστολου σκέφτομαι να χαιδεύω.
6. Xibalba 5:23
Μόλις μου γέλασε το ήξερε πως μου χάριζε άγνωστη λέξη. Όταν του έκανα το πρώτο μου δράμα, μου είπε πως αυτό ακριβώς με τρέφει. Δεν είχα ωραίο σπίτι για να τον καλέσω. Στούντιο ρετιρέ απεριποίητο. Κι αυτός με αρβύλες. Λες και ήξερε πως στο σπίτι μου βρέχει συχνά. Φοβάμαι το ενδεχόμενο να μη δω ποτέ τα πέλματά του. Τα προστατεύει κρύβοντάς τα σε βαριά παπούτσια. Κι εγώ προσποιούμαι ότι του τραβάω τα κορδόνια. Μετά γελάμε, κι εξήγηση καμία. Αισθανόμαστε και οι δύο ασφαλείς μόνο στην παρεξήγηση. Τα χείλη του κάνουν ζιγκ ζαγκ στο σχήμα τους. Κι όταν γελάνε είναι αμείλικτα.
7. First Snow 3:09
Κάλεσα ανθρώπους αύριο στο σπίτι μου αλλά φοβάμαι πως μόλις ξυπνήσω θα το έχω μετανιώσει. Τα ρουθούνια μου καίνε κι αυτό δεν είναι καλός σύμβουλος για καλέσματα. Στο ριάλιτι της ζωής μου το μοντάζ είναι επιεικώς ερασιτεχνικό. Γι’ αυτό κι εγώ το καλλωπίζω, το φτιασιδώνω όσο μπορώ γράφοντας.
8. Finish it 4:25
Δεν φταίνε οι άλλοι που με παρεξηγούν. Εγώ αρέσκομαι στο να τους γ*** με το να τους μπερδεύω. Περιμένοντας κάποιος να μου ζητήσει τα ρέστα, μόνο και μόνο για να έχω το δικαίωμα να τον βρίσω μετά. Του τύπου «μάνα, φτιάξε μου φαγητό». «Τι μου έφτιαξες? Σπανακόρυζο? Άντε μου στο διάολο». Και η κακομοίρα ξέρει πως μου αρέσει το σπανακόρυζο. Πώς να μη φρικάρει μετά?
9. Death is the Road to Awe 8:26
Για όλα υπάρχει μια βολική εξήγηση. Όταν στο νοσοκομείο μου έφυγε ο ορός και κυλιόμουνα στην τουαλέτα μέσα στα αίματα, πρώτα σκέφτηκα τι ωραία εικόνα είναι αυτή και μετά μου πέρασε από το μυαλό να ζητήσω βοήθεια. Την επόμενη μέρα έβγαλα μια επίπλαστη καλοσύνη απέναντι σε όλους επειδή ήμουν ικανοποιημένος από την εικόνα μου. Δυο εβδομάδες μετά κοιμόμουν στο σπίτι ενός καλοπροαίρετου αλλά ανυπόφορου βλάκα, μόνο και μόνο επειδή με κερνούσε. Γύρισα σπίτι μου όταν αισθάνθηκα την ανάγκη να κάνω ντους. Αύξησα τη δόση των αντικαταθλιπτικών και κοιμόμουνα δεκαπεντάωρα. Όταν ξύπναγα ο ουρανός ήταν εξίσου ανυπόφορος. Αλλά έπρεπε να συμβιβαστώ και να πω «τι ωραίος ουρανός». Για να επικοινωνήσω με τους γύρω μου. Ονειρευόμουνα γυαλιστερές φωσφορούχες βδέλες στο σώμα μου, να κοινωνούνε το κακό μου αίμα. Να λάμπουν χορτάτες από τον φόβο μου.
10. Together we will live forever 5:00
Θα ήθελα να κοιμηθεί δίπλα μου ο Άστολος. Να του βάζω φορεσιές-στολές στον ύπνο του παρατηρώντας τον. Κι αυτό δεν είναι καψούρα. Όχι τουλάχιστον όπως έχουμε μάθει να την αποκρυπτογραφούμε. Συμβόλαιο αγάπης είναι για να μην κρυώνει. Ένα κομψό λάθος είναι που κι εγώ ο ίδιος θα το ξεχάσω ύστερα από λίγο καιρό. Μια ομορφιά περαστική, για να έχουν τα ψέματά μου λίγη καλοσύνη. Να γλυκαίνουν κι εμένα και τους περαστικούς. Ξυπόλητος στο πάτωμα του σπιτιού του, στα ίχνη των ποδιών του, ψάχνω να βρω τα βήματά μου. Και μετά θα σφουγγαρίσω με λύσσα, να εξαφανιστούνε όλα.
* “Death is the Road to Awe”. Τίτλος κομματιού από το ορχηστρικό soundtrack του Clint Mansell για την ταινία του Darren Aronofsky “The Fountain”
Το κείμενο είναι μια παλιά "Ταπεινογραφία" του Τάσου Θεοδωρόπουλου (εφημερίδα Το Θέμα, Απρίλιος 2007)
